Mijn video van Magic Kingdom
Tijdens het wachten bij de ingang stonden we bij een gezinnetje met een klein jochie die helemaal verliefd raakte op Danny's tas, een postbag met een afdruk van een Nederlandse Donald Duck-strip. Nadat het kind lang stond te staren en wij in gesprek raakte met de familie over wat er in de tekstballonetjes stond, begon het mannetje de tas te knuffelen en gaf zelfs een kusje. Bizar en toch heel schattig om te zien. Danny's tas zou later vaker het onderwerp van gesprek worden.
's Morgens bij de opening van het park is er een showtje op het stationnetje waar Disney-characters met de trein aankomen en ons welkom heten.
Danny's filmpje van de openingshow
Eenmaal binnen sta je op Main Street USA, wat je even het gevoel geeft echt gewoon in Disneyland Parijs (DLP) te zijn, maar toch zie je verschillen. Vooral het kasteel aan het eind van de straat laat weten dat je niet in DLP kán zijn. Cinderella's Castle is groter en minder rond van vorm, maar staat gewoon vlak op de grond en niet op een heuvel zoals in Parijs. Ik ben er zelf niet echt uit welk kasteel van de twee ik prefereer. Ik denk dat ik Cinderella's kasteel realistischer vind, maar Sleeping Beauty meer fantasierijk en daarom net iets fijner. Anyway, we gingen meteen richting Tomorrowland omdat Space Mountain geupdate zou zijn en die wilden Friso en Danny wel even zien.
Space Mountain in Magic Kingdom is iets heel anders dan die in Parijs. De attractie staat helemaal achterin het parkdeel Tomorrowland, wat er al heel anders er uit ziet dan Discoveryland in DLP. Alles is vooral erg wit, en doet aan als een jaren '70-versie van wat toen werd gezien als een space-thema. Ergens heeft het wel iets tofs, maar in vergelijking met Discoveryland doet het toch aan als een speeltuin die gethematiseerd is in plaats van een land in een Disneypark. Ik kreeg daarbij ook het gevoel dat Tomorrowland veel kleiner aandoet dan Discoveryland.
Daarna gingen we naar Buzz Lightyear's Space Ranger Spin, een attractie die veel weg heeft van de Buzz Lightyear-attractie in Parijs. De baan loopt wel anders, de scènes eveneens, maar het idee is precies hetzelfde. Leuk, maar niet bijzonder. Later meer over Tomorrowland, want hierna liepen we richting het centrale plein en vervolgens onder het kasteel door naar Fantasyland voorPooh’s Hunny Hunt The Many Adventures of Winnie the Pooh, een mini-darkride over Winnie the Pooh. Je zit in een honingpot en gaat langs de scènes van de film. De Tokio-versie is beter door het bizarre transportsysteem daar, maar van alle kleine darkrides in de twee Fantasylands die ik nu gedaan heb vind ik dit de leukste.
Daarna op naar Peter Pan’s Flight en Snow White’s Scary Adventure. Die laatste zal blijkbaar binnenkort kennismaken met de sloopbal. Het is ook duidelijk te zien dat er in Fantasyland het één en ander gaat veranderen. Het plein voor de Winnie the Pooh-ride is kaal, kennelijk stond de boom (waar Winnie in woont volgens de film) eerst in een speeltuintje op dit plein, maar is recent verplaats naar de ingang van de attractie, waarbij ook de hele entree van uiterlijk is veranderd. Het ziet er een stuk beter uit dan wat het eerst was, de entreepoorten van de mini-darkrides in Fantasyland in dit park zijn echt enorm kitsch. Het moet blijkbaar het idee geven van een kermis ofzo, maar het is maar goed dat ze dat idee nu laten varen en een nieuw Fantasyland aan het bouwen zijn.
Peter Pan en SnowWhite zijn trouwens vrijwel hetzelfde als in Parijs, al is het transport van SnowWhite wel duidelijk een stuk rustiger en van Peter Pan herinner ik me dat ik die íetsje beter vond ten opzichte hoe de scènes staan. Ik weet niet meer waarom ik dat vond, misschien ook door een rustiger transportsysteem. Vervolgens kwamen we Rapunzel tegen met Flynn, maar ze leek niet. :( We verlieten Fantasyland om op zoek te gaan naar een onbijtje, wat een hele opgave bleek. We kozen uiteindelijk voor de muffins, waarbij ik maar twee enorme muffins nam omdat ik toch wel echt honger had, bij Aunty's Gravity's Galactic Goodies in Tomorrowland om daarna richting Liberty Square te gaan.
Liberty Square is een parkdeel dat wij niet kennen in DLP en ik vind het ook echt een vreemd parkdeel tussen de landen met een avonturenthema, fantasiethema, cowboythema en ruimtethema. Het is een klein pleintje in feite waar gebouwtjes omheen staan in vroeg-Amerikaanse stijl. Daarnaast is er een meer voor de riverboat (die we niet gedaan hebben) en natuurlijk Haunted Mansion. Onderweg kwamen we Tiana en Naveen tegen uit Princess and the Frog waar Danny en Friso mee op de foto gingen, die met de twee heren een heel gesprek begonnen inclusief zang en dans. Ik stond de boel te filmen, terwijl de fotograaf me zeker drie keer aanmoedigde om er ook bij te gaan staan. Uiteindelijk zijn juist die Disney Photo Pass-foto's behoorlijk onscherp geworden. Hmmz.
We liepen vervolgens richting Frontierland en bekeken Splash Mountain die nog in renovatie was, maar ze waren al wel aan het proefdraaien met de nieuwe boten met beugels. Meer over deze attractie in het verslag over het tweede dagje Magic Kingdom. Vervolgens haalden wij een fastpass bij Big Thunder Mountain en toen weer terug naar Haunted Mansion. Ik zal de meeste lezers van dit reisverslag niet hoeven uit te leggen dat Haunted Mansion het spookhuis is van de Disneyparken, de attractie waar Phantom Manor op is gebaseerd in DLP en dat het een darkride betreft met het Omnimover-systeem á la Carnaval Festival, hier 'Doombuggies' genaamd. Het exterieur is beduidend anders dan het Psycho-landhuis in het Frontierland van DLP. Mooier of niet kan ik niet zeggen. Maar als het op de rit aankomt - aangezien het wel dé vraag natuurlijk is, welke is er beter: Phanton Manor of Haunted Mansion? - dan is dat nog vrij lastig, omdat beide versies hun verschillen kennen die bij de één beter tot hun recht komen dan bij de ander, maar persoonlijk zeg ik op dit moment dat Haunted Mansion beter vind. Voor mijn gevoel voelt deze attractie authentieker en klopt alles beter. Vooral de eindscène op het kerkhof is veel beter dan de eindscène van PM en ik ben ook meer een fan van de soundtrack van HM dan van PM.
Jammer genoeg was de tuin van de attractie onzichtbaar voor renovatie en een paar dagen na ons bezoek aan Orlando is de scène met de Hitchhiking Ghosts aangepast. We hebben bij ons eerste ritje ook zeker tien minuten vastgezeten. Maar dat maakt allemaal niets uit, Haunted Mansion vliegt meteen mijn top tien in van meest geweldige darkrides.
Na Haunted Mansion was het tijd voor Big Thunder Mountain, de mijntreintjes die door de Rocky Mountains ratelen en scheuren. De attractie ligt hier niet op een eiland als in DLP, de treintjes zijn lelijker, het uitzicht is minder en de geweldige eindspurt van Parijs mist. Met de nadruk op *mist*! Misschien zijn we verwend met de Parijse versie, maar je moet het hier echt met minder doen en dat is jammer, hoewel ik het ook hier een leuke attractie blijf vinden.
Space Mountain in Magic Kingdom is iets heel anders dan die in Parijs. De attractie staat helemaal achterin het parkdeel Tomorrowland, wat er al heel anders er uit ziet dan Discoveryland in DLP. Alles is vooral erg wit, en doet aan als een jaren '70-versie van wat toen werd gezien als een space-thema. Ergens heeft het wel iets tofs, maar in vergelijking met Discoveryland doet het toch aan als een speeltuin die gethematiseerd is in plaats van een land in een Disneypark. Ik kreeg daarbij ook het gevoel dat Tomorrowland veel kleiner aandoet dan Discoveryland.
Space Mountain zelf is een enorme witte koepel met een scheefzittende ring aan de top van het dak, wat het gebouw al net zo'n retro-space-idee meegeeft. Eenmaal binnen ga je door een hele lange wachtrij waar we alle keren dat we de attractie deden zo konden doorlopen. (Maar ja, ook op deze dag hebben we nooit langer staan wachten dan 5 minuten.) Blijkbaar is hier sinds de upgrade het één en ander veranderd, want er zijn nu bijvoorbeeld simpele videogames op monitoren die een hele wand bedekken te spelen. De attractie zelf is geen echte rollercoaster, maar een soort rodelbaan waar je met z'n drieën achterelkaar zit in een zilverkleurig raketje die als een knikker door een knikkerbaan een parcours aflegt, maar dan wel in het donker en met muziek. Hoewel dit heel wat minder qua ervaring is dan een échte achtbaan in het donker, beleefde ik er persoonlijk veel plezier aan. Ik werd eerlijk gezegd zelfs een beetje giechelig van de kleine heuveltjes en vlugge bochtjes en atsroïdengeluiden die langs je gaan. Om de attractie te verlaten moet je over een enorme lopende band die langs scènes voert met allerlei toekomst- of ruimte-theming.
Daarna gingen we naar Buzz Lightyear's Space Ranger Spin, een attractie die veel weg heeft van de Buzz Lightyear-attractie in Parijs. De baan loopt wel anders, de scènes eveneens, maar het idee is precies hetzelfde. Leuk, maar niet bijzonder. Later meer over Tomorrowland, want hierna liepen we richting het centrale plein en vervolgens onder het kasteel door naar Fantasyland voor
Danny's onride van de Pooh-attractie
Daarna op naar Peter Pan’s Flight en Snow White’s Scary Adventure. Die laatste zal blijkbaar binnenkort kennismaken met de sloopbal. Het is ook duidelijk te zien dat er in Fantasyland het één en ander gaat veranderen. Het plein voor de Winnie the Pooh-ride is kaal, kennelijk stond de boom (waar Winnie in woont volgens de film) eerst in een speeltuintje op dit plein, maar is recent verplaats naar de ingang van de attractie, waarbij ook de hele entree van uiterlijk is veranderd. Het ziet er een stuk beter uit dan wat het eerst was, de entreepoorten van de mini-darkrides in Fantasyland in dit park zijn echt enorm kitsch. Het moet blijkbaar het idee geven van een kermis ofzo, maar het is maar goed dat ze dat idee nu laten varen en een nieuw Fantasyland aan het bouwen zijn.
Peter Pan en SnowWhite zijn trouwens vrijwel hetzelfde als in Parijs, al is het transport van SnowWhite wel duidelijk een stuk rustiger en van Peter Pan herinner ik me dat ik die íetsje beter vond ten opzichte hoe de scènes staan. Ik weet niet meer waarom ik dat vond, misschien ook door een rustiger transportsysteem. Vervolgens kwamen we Rapunzel tegen met Flynn, maar ze leek niet. :( We verlieten Fantasyland om op zoek te gaan naar een onbijtje, wat een hele opgave bleek. We kozen uiteindelijk voor de muffins, waarbij ik maar twee enorme muffins nam omdat ik toch wel echt honger had, bij Aunty's Gravity's Galactic Goodies in Tomorrowland om daarna richting Liberty Square te gaan.
Liberty Square is een parkdeel dat wij niet kennen in DLP en ik vind het ook echt een vreemd parkdeel tussen de landen met een avonturenthema, fantasiethema, cowboythema en ruimtethema. Het is een klein pleintje in feite waar gebouwtjes omheen staan in vroeg-Amerikaanse stijl. Daarnaast is er een meer voor de riverboat (die we niet gedaan hebben) en natuurlijk Haunted Mansion. Onderweg kwamen we Tiana en Naveen tegen uit Princess and the Frog waar Danny en Friso mee op de foto gingen, die met de twee heren een heel gesprek begonnen inclusief zang en dans. Ik stond de boel te filmen, terwijl de fotograaf me zeker drie keer aanmoedigde om er ook bij te gaan staan. Uiteindelijk zijn juist die Disney Photo Pass-foto's behoorlijk onscherp geworden. Hmmz.
We liepen vervolgens richting Frontierland en bekeken Splash Mountain die nog in renovatie was, maar ze waren al wel aan het proefdraaien met de nieuwe boten met beugels. Meer over deze attractie in het verslag over het tweede dagje Magic Kingdom. Vervolgens haalden wij een fastpass bij Big Thunder Mountain en toen weer terug naar Haunted Mansion. Ik zal de meeste lezers van dit reisverslag niet hoeven uit te leggen dat Haunted Mansion het spookhuis is van de Disneyparken, de attractie waar Phantom Manor op is gebaseerd in DLP en dat het een darkride betreft met het Omnimover-systeem á la Carnaval Festival, hier 'Doombuggies' genaamd. Het exterieur is beduidend anders dan het Psycho-landhuis in het Frontierland van DLP. Mooier of niet kan ik niet zeggen. Maar als het op de rit aankomt - aangezien het wel dé vraag natuurlijk is, welke is er beter: Phanton Manor of Haunted Mansion? - dan is dat nog vrij lastig, omdat beide versies hun verschillen kennen die bij de één beter tot hun recht komen dan bij de ander, maar persoonlijk zeg ik op dit moment dat Haunted Mansion beter vind. Voor mijn gevoel voelt deze attractie authentieker en klopt alles beter. Vooral de eindscène op het kerkhof is veel beter dan de eindscène van PM en ik ben ook meer een fan van de soundtrack van HM dan van PM.
Jammer genoeg was de tuin van de attractie onzichtbaar voor renovatie en een paar dagen na ons bezoek aan Orlando is de scène met de Hitchhiking Ghosts aangepast. We hebben bij ons eerste ritje ook zeker tien minuten vastgezeten. Maar dat maakt allemaal niets uit, Haunted Mansion vliegt meteen mijn top tien in van meest geweldige darkrides.
Na Haunted Mansion was het tijd voor Big Thunder Mountain, de mijntreintjes die door de Rocky Mountains ratelen en scheuren. De attractie ligt hier niet op een eiland als in DLP, de treintjes zijn lelijker, het uitzicht is minder en de geweldige eindspurt van Parijs mist. Met de nadruk op *mist*! Misschien zijn we verwend met de Parijse versie, maar je moet het hier echt met minder doen en dat is jammer, hoewel ik het ook hier een leuke attractie blijf vinden.
Mijn onride van Big Thunder Mountain
We haalden toen een fastpass voor Jungle Cruise en gingen ondertussen naar de Enchanted Tiki Room. De attractie bleek echter al maanden gesloten, waarschijnlijk wegens een brand. Juist zo'n attractie waar ik wel nieuwsgierig naar was... barst! Naja, om de tijd van de fastpass dan maar vol te krijgen liepen we eerst door het Swiss Family Tree House en daarna terug naar Tomorrowland, maar onderweg werd Friso afgeleid door een dansende en springende Peter Pan bij een showtje voor het kasteel, dus bleven we daar even kijken. Ik kan er een omschrijving van geven, maar ik denk dat Danny's video tonen beter is. Let vooral op de bewegende monden en snavel van Mickey and friends! Het maakt de characters zoveel levendiger:
Na de show was het al tijd voor Jungle Cruise, dus liepen we terug. Jungle Cruise is een klassieke attractie van Disney die we niet kennen in het Europese Disneypark en die vast heel suf klinkt als je het omschrijft: je vaart met een bootje, bestuurt door een castmember, door riviertjes in Afrika waar je naar robotdieren kijkt aan het land. De reden dat we deze attractie niet hebben in DLP zou wel eens kunnen liggen in het feit dat enorm veel parken in Europa hier een soort kopie van hebben neergezet, maar dan meestal zonder iemand die het bootje bestuurt. Juist dat aspect aan deze attractie maakt het leuk, al was het voor alle Amerikanen aan boort natuurlijk veel lachwekkender wat de castmember te grappen en grollen had dan voor ons.
Daarna hebben we alle drie een ananasijsje gegeten bij Aloha Isle om vervolgens weer richting Tomorrowland te gaan om een andere klassieker te doen die we niet kennen in DLP: Walt Disney's Carousel of Progress. Deze attractie bestaat uit een rond gebouw waarvan de scènes in het midden op een rond plateau stilstaan, maar de tribunes er om heen draaien. Tijdens de attractie zie je een doorsnee Amerikaans gezin als animatronics in een bepaalde tijd uit de 20e eeuw terwijl vader vertelt over alle technische snufjes van die tijd. Na een scène van ruim 4 á 5 minuten klinkt het aanstekelijke nummer "There's A Great Big Beatiful Tomorrow", waarbij de tribune draait naar de volgende scène. Te zien zijn een scène rond 1900, de jaren '20, de jaren '40 en de toekomst vanaf het heden gezien. De oorspronkelijke attractie die op de Wereldtentoonstelling van New York in 1964 stond had als laatste scène de toekomst vanuit de jaren '60 gezien, maar deze attractie is in de afgelopen jaren veel aangepast en heeft het zelfs een tijdje zonder de geweldige song moeten doen. Blij dat ze dat in ieder geval hebben teruggedraaid, want het is een echte oorwurm.
De attractie is wel typisch Amerikaans, omdat er bijvoorbeeld een koelkast te zien is en een televisie in de jaren '40, terwijl wij in Nederland dergelijke apparatuur pas tien of zelfs twintig jaar later kregen. Dat drukt je wel op de feiten hoe technisch vooruitstrevend de Verenigde Staten was in de vorige eeuw. Wat ik ook jammer vind is dat de huidige versie van CoP van de jaren '40-scène een enorme sprong in de tijd moet maken om naar de toekomst vanaf het heden te gaan, die eigenlijk de toekomst vanuit 1994 gezien is (toen de attractie voor het laatst een update kreeg) en dus eigenlijk best wel lijkt op 2011: Moeder aan de laptop, kind en oma aan de spelcomputer die je niet met je handen bestuurt en vader kan met zijn stem de oven bedienen. Het is zonde dat we geen scène te zien krijgen van de tijd daar tussen: De ontwikkeling van de computer, de cd, de walkman, de mobiele telefoon, noem maar op, wordt niet over gesproken en is nergens te zien. Maar ik geloof dat deze attractie voornamelijk gezien moet worden als een tribute aan de oorspronkelijke versie die Walt destijds zelf heeft ontwikkelt. Ik ben er in ieder geval dol op. Super!
We gingen daarna in de Peoplemover die langs de randen van de gebouwen in Tomorrowland rijdt (erg leuk transportmiddel!) en gingen daarna in Stich’ Great Escape. Ik ben zelf niet zo'n fan van de film of het figuurtje en ik begrijp ook niet waarom deze toch een vrij grote populariteit kent, maar de attractie is wel tof. Vooral de soundtrack klinkt zeer goed. In de attractie ontsnapt Stitch terwijl je vast zit in een stoel, waarna het licht uitvalt en je je beugel voelt bewegen alsof Stitch van stoel naar stoel springt en in het midden als het licht aan is een animatronic van de figuur te zien die Danny precies wist te raken met z'n spuug. Bizar ding, heel eng voor kleine kinderen (janken!), maar toch best tof.
Aangezien we nu zo'n beetje alles in Tomorrowland wel hadden gedaan, gingen we maar alle landen af om attracties weg te vinken. In Fantasyland hadden we Mickey's PhilharMagic gemist, een 3D-film waar Donald Duck zich in de nesten werkt wanneer hij een orkest wil leiden en daarbij Mickey's toverhoed verliest. Hij komt vervolgens terecht in diverse muzikale scènes uit Disney-films, maar deze zijn compleet in 3D. Eindelijk gewoon een echt leuke 3D-film. Vooral het effect van Donald die aan het einde door de zaal in de muur achter je wordt geschoten vond ik bijzonder geslaagd. Daarna naar de attractie aan de overkant: It’s A Small World. Heel anders dan in DLP, de scènes staan hier ieder in een eigen donkere ruimte per continent. Zeer duidelijk waar Joop Geesink zijn inspiratie vond voor Carnaval Festival. Persoonlijk vind ik de DLP-versie toch beter.
De buikjes begonnen weer te rammelen en te knorren, en de voetjes werden moe, de blazen waren vol, dus we gingen wat eten en uitrusten bij een heel sfeervolle plek in Magic Kingdom: de Colombia Harbour House. Qua inrichting heeft het wel iets weg van Toad's Hall in DLP. Danny slaagde er hier trouwens in om mijn sandwich te pakken bij de balie, waarna mijn kassabonnummer niet klopte met de bestelling. Ik en eten bestellen...
Nu we toch weer terug zijn in Liberty Square konden we mooi in The Hall of Presidents. Je komt binnen in een ruimte met aan de muren officiële portretten van enkele Amerikaanse presidenten, waarna je naar een grote zaal loopt die uitkijkt op een enorm podium. Eerst wordt op de schermen wat getoond van de Amerikaanse geschiedenis, maar daarna schuiven de gordijnen helemaal open en zijn daar alle presidenten van de Verenigde Staten te zien, in de vorm van audio-animatronic. Alle presidenten worden voorgesteld en bewegen daarbij heel subtiel. De eerste keer dat je de attractie aandoet let je natuurlijk vooral op de president die wordt voorgesteld, maar bij de tweede keer keek ik eens naar wat de andere presidenten deden, en die bewogen zeer menselijk gewoon door, met kleine beweeginkjes als een klopje op de rug, een knikje etc. De hoofdrol is voor Washington, Lincoln en de huidige president Obama, die dan ook een speech geeft aan het eind die door de échte Obama is ingesproken.
Voor Friso en Danny was er het één en ander veranderd ten opzichte van hun vorig bezoek, want sinds 2008 wordt de tekst gelezen door de stem van Morgan Freeman, is er een kleine speech van Lincoln tussen gekomen, een nieuwe compilatie van beelden en is natuurlijk Obama toegevoegd aan de presidenten.
Daarna hebben we alle drie een ananasijsje gegeten bij Aloha Isle om vervolgens weer richting Tomorrowland te gaan om een andere klassieker te doen die we niet kennen in DLP: Walt Disney's Carousel of Progress. Deze attractie bestaat uit een rond gebouw waarvan de scènes in het midden op een rond plateau stilstaan, maar de tribunes er om heen draaien. Tijdens de attractie zie je een doorsnee Amerikaans gezin als animatronics in een bepaalde tijd uit de 20e eeuw terwijl vader vertelt over alle technische snufjes van die tijd. Na een scène van ruim 4 á 5 minuten klinkt het aanstekelijke nummer "There's A Great Big Beatiful Tomorrow", waarbij de tribune draait naar de volgende scène. Te zien zijn een scène rond 1900, de jaren '20, de jaren '40 en de toekomst vanaf het heden gezien. De oorspronkelijke attractie die op de Wereldtentoonstelling van New York in 1964 stond had als laatste scène de toekomst vanuit de jaren '60 gezien, maar deze attractie is in de afgelopen jaren veel aangepast en heeft het zelfs een tijdje zonder de geweldige song moeten doen. Blij dat ze dat in ieder geval hebben teruggedraaid, want het is een echte oorwurm.
De attractie is wel typisch Amerikaans, omdat er bijvoorbeeld een koelkast te zien is en een televisie in de jaren '40, terwijl wij in Nederland dergelijke apparatuur pas tien of zelfs twintig jaar later kregen. Dat drukt je wel op de feiten hoe technisch vooruitstrevend de Verenigde Staten was in de vorige eeuw. Wat ik ook jammer vind is dat de huidige versie van CoP van de jaren '40-scène een enorme sprong in de tijd moet maken om naar de toekomst vanaf het heden te gaan, die eigenlijk de toekomst vanuit 1994 gezien is (toen de attractie voor het laatst een update kreeg) en dus eigenlijk best wel lijkt op 2011: Moeder aan de laptop, kind en oma aan de spelcomputer die je niet met je handen bestuurt en vader kan met zijn stem de oven bedienen. Het is zonde dat we geen scène te zien krijgen van de tijd daar tussen: De ontwikkeling van de computer, de cd, de walkman, de mobiele telefoon, noem maar op, wordt niet over gesproken en is nergens te zien. Maar ik geloof dat deze attractie voornamelijk gezien moet worden als een tribute aan de oorspronkelijke versie die Walt destijds zelf heeft ontwikkelt. Ik ben er in ieder geval dol op. Super!
Sing a long, you know the words!
We gingen daarna in de Peoplemover die langs de randen van de gebouwen in Tomorrowland rijdt (erg leuk transportmiddel!) en gingen daarna in Stich’ Great Escape. Ik ben zelf niet zo'n fan van de film of het figuurtje en ik begrijp ook niet waarom deze toch een vrij grote populariteit kent, maar de attractie is wel tof. Vooral de soundtrack klinkt zeer goed. In de attractie ontsnapt Stitch terwijl je vast zit in een stoel, waarna het licht uitvalt en je je beugel voelt bewegen alsof Stitch van stoel naar stoel springt en in het midden als het licht aan is een animatronic van de figuur te zien die Danny precies wist te raken met z'n spuug. Bizar ding, heel eng voor kleine kinderen (janken!), maar toch best tof.
Aangezien we nu zo'n beetje alles in Tomorrowland wel hadden gedaan, gingen we maar alle landen af om attracties weg te vinken. In Fantasyland hadden we Mickey's PhilharMagic gemist, een 3D-film waar Donald Duck zich in de nesten werkt wanneer hij een orkest wil leiden en daarbij Mickey's toverhoed verliest. Hij komt vervolgens terecht in diverse muzikale scènes uit Disney-films, maar deze zijn compleet in 3D. Eindelijk gewoon een echt leuke 3D-film. Vooral het effect van Donald die aan het einde door de zaal in de muur achter je wordt geschoten vond ik bijzonder geslaagd. Daarna naar de attractie aan de overkant: It’s A Small World. Heel anders dan in DLP, de scènes staan hier ieder in een eigen donkere ruimte per continent. Zeer duidelijk waar Joop Geesink zijn inspiratie vond voor Carnaval Festival. Persoonlijk vind ik de DLP-versie toch beter.
De buikjes begonnen weer te rammelen en te knorren, en de voetjes werden moe, de blazen waren vol, dus we gingen wat eten en uitrusten bij een heel sfeervolle plek in Magic Kingdom: de Colombia Harbour House. Qua inrichting heeft het wel iets weg van Toad's Hall in DLP. Danny slaagde er hier trouwens in om mijn sandwich te pakken bij de balie, waarna mijn kassabonnummer niet klopte met de bestelling. Ik en eten bestellen...
Nu we toch weer terug zijn in Liberty Square konden we mooi in The Hall of Presidents. Je komt binnen in een ruimte met aan de muren officiële portretten van enkele Amerikaanse presidenten, waarna je naar een grote zaal loopt die uitkijkt op een enorm podium. Eerst wordt op de schermen wat getoond van de Amerikaanse geschiedenis, maar daarna schuiven de gordijnen helemaal open en zijn daar alle presidenten van de Verenigde Staten te zien, in de vorm van audio-animatronic. Alle presidenten worden voorgesteld en bewegen daarbij heel subtiel. De eerste keer dat je de attractie aandoet let je natuurlijk vooral op de president die wordt voorgesteld, maar bij de tweede keer keek ik eens naar wat de andere presidenten deden, en die bewogen zeer menselijk gewoon door, met kleine beweeginkjes als een klopje op de rug, een knikje etc. De hoofdrol is voor Washington, Lincoln en de huidige president Obama, die dan ook een speech geeft aan het eind die door de échte Obama is ingesproken.
Voor Friso en Danny was er het één en ander veranderd ten opzichte van hun vorig bezoek, want sinds 2008 wordt de tekst gelezen door de stem van Morgan Freeman, is er een kleine speech van Lincoln tussen gekomen, een nieuwe compilatie van beelden en is natuurlijk Obama toegevoegd aan de presidenten.
Qua sfeer is het gelijk aan The American Adventure in Epcot, en daar moet je van houden of niet. Europeanen zullen er wat meer moeite mee hebben dan Amerikanen, maar even daarvan afgezien is een podium met 43 perfect bewegende poppen natuurlijk sowieso al een verbluffend gezicht.
Je beseft je hoe bizar het serieuze karakter van deze attractie is als je naar de attractie gaat die niet zo ver er vandaan ligt: Country Bear Jamboree, een show met zingende en muziekmakende beren. Hoewel het wel grappig is, geeft het je toch even het idee in een Amerikaanse variant van Hellendoorn te zitten. Hierna vonden Friso en Danny dat we wel zo'n beetje alles hadden gedaan, maar ik wees ze op de trein die rond het park rijdt, en dat vonden de heren wel een goed idee, want die hadden ze eigenlijk nog nooit gedaan. Dus we namen de Walt Disney World Railroad (met kleinere treinen dan in DLP) en maakte een rondje om het park. We keken op toen we langs Mickey's Toontown Fair reden, want we waren in de veronderstelling dat deze dicht of gesloopt zou zijn voor de Fantasyland-verbouwing. Dus aan het einde van de dag (het begon al donker te worden) gingen we dus nog even richting het Cornelis Prul-beeld, die ik heel graag eens in het echie wilde zien, omdat ik mij de foto daarvan die ooit in een oude Donald Duck (het vrolijke weekblad) stond kon herinneren. Het stelt jammer genoeg weinig voor, net als het hele Toontown Fair. Zeer teleurstellend dat het niet veel meer is dan een lelijk kleuterspeeltuintje. Kom maar op met Fantasyland 2012!
Terwijl de zon steeds meer achter de horizon verdween, liepen we richting Main Street om misschien wel de leukste parade te zien die er bestaat. Disney’s Main Street Electrical Parade was voor ons alle drie een grote favoriet om eens gezien te hebben, en het was het minutenlang op een koude stoeprand zitten ook wel waard.. Friso was vol vreugde over de slak en ik was heel blij om Elliot de draak te zien, ook zo'n klassiek Disney-ding dat je al sinds de jaren '80 in je hoofd hebt zitten en nu eindelijk eens in het echt heb gezien. Ik wist niet dat ieder deel van de parade een eigen variatie van de muziek heeft, dus dat was wel een leuke verrassing.
Daarna was het nog niet gedaan met de eindshow, want snel na de Electrical Parade volgde er een show met projecties op het kasteel. Het effect hiervan is erg tof, omdat de vorm van het kasteel erg leuk wordt gebruikt, maar het hele 'Memories'-thema waar de marketing van Disney op gericht is werd hier wel bijzonder uitgebuit. Continue waren er foto's van blije families en lachende kindergezichtjes te zien. Het werd na een tijdje een beetje te zoetsappig. En dan kwam er nóg een eindshow, want als ware afsluiter van de dag kregen we nog het vuurwerkspektakel dat 'Wishes!' heet.
Met de boot gingen we terug naar de Wilderness Lodge. De volgende dag zou al snel beginnen, de dag waarop we het vierde en laatste Walt Disney World-park bezochten. Het volgende verslag zal dan ook geheel geweid zijn aan Disney's Hollywood Studio's.
Je beseft je hoe bizar het serieuze karakter van deze attractie is als je naar de attractie gaat die niet zo ver er vandaan ligt: Country Bear Jamboree, een show met zingende en muziekmakende beren. Hoewel het wel grappig is, geeft het je toch even het idee in een Amerikaanse variant van Hellendoorn te zitten. Hierna vonden Friso en Danny dat we wel zo'n beetje alles hadden gedaan, maar ik wees ze op de trein die rond het park rijdt, en dat vonden de heren wel een goed idee, want die hadden ze eigenlijk nog nooit gedaan. Dus we namen de Walt Disney World Railroad (met kleinere treinen dan in DLP) en maakte een rondje om het park. We keken op toen we langs Mickey's Toontown Fair reden, want we waren in de veronderstelling dat deze dicht of gesloopt zou zijn voor de Fantasyland-verbouwing. Dus aan het einde van de dag (het begon al donker te worden) gingen we dus nog even richting het Cornelis Prul-beeld, die ik heel graag eens in het echie wilde zien, omdat ik mij de foto daarvan die ooit in een oude Donald Duck (het vrolijke weekblad) stond kon herinneren. Het stelt jammer genoeg weinig voor, net als het hele Toontown Fair. Zeer teleurstellend dat het niet veel meer is dan een lelijk kleuterspeeltuintje. Kom maar op met Fantasyland 2012!
Terwijl de zon steeds meer achter de horizon verdween, liepen we richting Main Street om misschien wel de leukste parade te zien die er bestaat. Disney’s Main Street Electrical Parade was voor ons alle drie een grote favoriet om eens gezien te hebben, en het was het minutenlang op een koude stoeprand zitten ook wel waard.. Friso was vol vreugde over de slak en ik was heel blij om Elliot de draak te zien, ook zo'n klassiek Disney-ding dat je al sinds de jaren '80 in je hoofd hebt zitten en nu eindelijk eens in het echt heb gezien. Ik wist niet dat ieder deel van de parade een eigen variatie van de muziek heeft, dus dat was wel een leuke verrassing.
Daarna was het nog niet gedaan met de eindshow, want snel na de Electrical Parade volgde er een show met projecties op het kasteel. Het effect hiervan is erg tof, omdat de vorm van het kasteel erg leuk wordt gebruikt, maar het hele 'Memories'-thema waar de marketing van Disney op gericht is werd hier wel bijzonder uitgebuit. Continue waren er foto's van blije families en lachende kindergezichtjes te zien. Het werd na een tijdje een beetje te zoetsappig. En dan kwam er nóg een eindshow, want als ware afsluiter van de dag kregen we nog het vuurwerkspektakel dat 'Wishes!' heet.
Danny's video van de Main Street Electrical Parade
Met de boot gingen we terug naar de Wilderness Lodge. De volgende dag zou al snel beginnen, de dag waarop we het vierde en laatste Walt Disney World-park bezochten. Het volgende verslag zal dan ook geheel geweid zijn aan Disney's Hollywood Studio's.
