woensdag 16 februari 2011

Epcot - World Showcase

We zijn dus in Epcot en lopen richting World Showcase, de 11 paviljoenen die ieder naar een ander land zijn gethematiseerd. Het idee is gebaseerd op de Wereldtentoonstelling van 1893, en als dat niks zegt: Ieder land bestaat uit gebouwtjes in de typische bouwstijl waar het land om bekend staat, waarin winkels zijn te vinden met typische spullen uit het land, restaurants met typisch voer uit het land en enkele paviljoenen kennen een attractie. Ondanks dat we niet alle landen hebben bezocht op ons eerste dagje in dit park (we hadden gereserveerd bij de Biergarten in Duitsland, dus hadden een beetje haast), bespreek ik ze hier toch allemaal, omdat we tijdens het tweede dagje Epcot wat meer zaken rond het grote meer hebben gedaan. Aangezien WS één route is, lijkt me dat voor dit verslag handiger.


Canada
Op beide dagen begonnen we onze ronde aan de rechterkant, waar Canada het eerste land is dat je passeert. Met enkele gebouwen die miniatuurkopiën van echte gebouwen uit Canada voorstellen, wat totempalen, een klein parkje en een rotsachtig gebied met waterval en blokhutten is het land hier uitgebeeld. Het geeft meteen een beeld op hoe prachtig dat gedaan is, de architectuur is hier op kleine schaal erg mooi gemaakt. Het doet totaal niet pretparkachtig aan, maar heeft veel meer weg van een serieuze poging om de landen zo mooi mogelijk neer te zetten. Geen wonder ook als de landen zelf hier voor een bedrag betalen.

Canada heeft een attractie getiteld "O' Canada!", een circle-vision film die je staand moet bekijken in een rond theatertje. De voorstelling duurt ongeveer een kwartier en wordt gepresenteerd door de komiek Martin Short (bekend uit de Walt Disney Studios-attractie Cinemagique, waar hij de bezoeker speelt die in de film wordt gevangen). De film bestaat voornamelijk uit helikopterbeelden van het land, foto's van bekendheden (dat zijn er meer dan je denkt) en het sluit af met een patriottistisch lied. Ik vond het wel aardig.

United Kingdom
Ieder huisje in het Engelse deel van WS is gebouwd in een andere stijl en in een ander tijdperk uit de Britse geschiedenis. Heel fraai. Er is geen attractie hier te vinden, maar wel een pub, en veel souvenirwinkeltjes met Engelse thee en servies en dergelijke. Het mooiste voor mij was natuurlijk de ontdekking van een winkel vol met Beatles-gerelateerde souvenirs: mokken, boeken, t-shirts, sleutelhangers etc. etc. Hier heb ik dan ook bij het tweede Epcot-dagje een shirt gekocht. Er treedt ook een band zo nu en dan op, The British Invasion genaamd, maar Friso en Danny vonden het niet de moeite waard daarop te wachten. Ook de andere landen kennen hun eigen bandjes, zoals een Keltische rockband in Canada, Taikodrummers in Japan en in Duitsland een groep waar ik straks op terug kom. Er was ook geen Peter Pan te vinden voor Friso in the United Kongdom, alleen Alice (Wonderland) en Mary Poppins lopen er rond.


France
We steken het kanaal over (haha) en komen in Frankrijk. Het bestaat uit een straat met typisch Parijse bouwwerken en de bovenkant van de Eiffeltoren op schaal die er bovenuit steekt. Ook hier is een film te zien, maar dit keer in een prachtig aangekleed theater met stoelen en gordijnen en alles er op en er aan. Dit maal weliswaar niet rondom, maar enkel voor je gezicht. De film duurt 20 minuten, gaat over het Franse leven op het land en in de stad. Hier geen lied om het land te eren of een komiek die de eindjes aan elkaar praat, maar een trage stem die met Frans accent wat oneliners over de beelden die we zien er uit gooit, begeleidt door klassieke muziek (te horen aan het begin van m'n YouTube-filmpje). Ik vond het slaapverwekkend en niet van deze tijd, hard aan een update toe, maar Danny en Friso vonden het wel mooi geloof ik. Bij de uitgang opvallend veel Eiffeltorentjes en Disney-souvenirs met de print van Mickey in Parijs die ook op veel Disneyland Parijs-artikelen staat. We zijn ook nog op de foto geweest met Belle hier.

Morocco
Ook al zo goed neergezet! Geen attractie, wel veel horeca en winkeltjes met bekende artikelen uit de Arabische cultuur, waaronder ook dure spullen als tegels en wandtapijten en hier is de mogelijkheid op de foto met Aladdin te kunnen. 

Japan
Dit is een persoonlijke favoriet, want hier is een grote winkel te vinden met Japans snoep, Japanse beeldjes, waaiers, kleding, maar vooral heel veel spullen uit de hedendaagse popcultuur van Japan: Van Godzilla tot Pokémon, van Totoro tot Super Mario, van Sonic tot Hello Kitty. We konden ons er best goed vermaken. Danny kocht er o.a. zijn koalakoekjes en een Pikachu-shirt, ik heb lang getwijfelt over de Nintendo-spullen die ik zag, maar alle shirts waren niet in mijn maat. Damn. Ohw: het exterieur is ook wel tof. ;)

The American Adventure
In het paviljoen van the USA zelf is de grootste ride te vinden van WS. The American Adventure is een show in een sjiek 18e eeuws gebouw waar je eerst wordt verwelkomd door The Voices of Liberty, een zanggroep die in a capella bekende Amerikaanse nummers ten gehoren brengt. De nummers die ze zingen zijn altijd anders, alleen de laatste is altijd het volkslied waarbij iedere Amerikaan als een soort pop die door aliens onder hun macht is automatisch z’n hand op het hart legt. *Oeink* Daar staan we dan als nuchtere Nederlanders er tussen. Toch een beetje freaky.
The Voices of Liberty, gefilmd door Danny

Dan volgt de attractie. We lopen een aantal gangen en trappen af, waar schilderijen aan de wanden zijn te vinden en vlaggen aan het plafond hangen, waarna we een grote theaterzaal betreden. In een show van zo’n half uur wordt door de stemmen van Benjamin Franklin en Mark Twain, die af en toe ook in de vorm van een animatronic worden uitgebeeld, de geschiedenis van Amerika doorgenomen, vol filmbeelden en vooral verbluffende scènes met decor en animatronics. De scènes volgen in een fijn tempo achter elkaar en rijzen uit de grond van het podium op. De animatronics zijn absoluut verbluffend. Ze geven elkaar de hand of weten soms zelfs een stukje te lopen. Echt ongelooflijk. Aan het einde wordt het geheel afgesloten met het lied ‘Golden Dream’ en daarmee is de show compleet. En ja, het is prachtig gemaakt, geweldig om te zien als liefhebber van attracties met animatronics en sfeer, maar tegelijk is het zo over de top en zo enorm patriottisch! Gezien de geschiedenis van de Verenigde Staten (die je dankzij deze attractie in een notendop krijgt voorgeschoteld en makkelijk te begrijpen is) is het wel te snappen waarom een Amerikaan zo trots op z’n vaderland is, maar voor iedere Europeaan is het misschien wat te ondragelijk. Een dergelijke attractie zou bij ons in ieder geval nooit mogelijk zijn.

Opvallend was het hoge aantal ouderen bij deze attractie, en later in Magic Kingdom bij The Hall of Presidents zag ik al hetzelfde aantal bejaarden. Alsof vooral de oudste generatie Amerikanen zich er graag aan herinnert wat het land voor hem/haar betekent. En over The Hall of Presidents gesproken, ik was altijd in de veronderstelling dat beide attracties dezelfde waren, maar de presidenten treffen we dus in een ander park, in een andere attractie, waar een gelijksoortige sfeer wordt gevormd, maar dan dus in een andere omgeving. Tussen attracties als Haunted Mansion en Splash Mountain. Bizar! Maar daarover later meer in het Magic Kingdom-verslag.

Mijn video van World Showcase
Italy
Van Amerika naar het prachtige Italië, waar stukjes Venetië en Rome zijn gebouwd in het klein. Tuurlijk treffen hier we een pizza-restaurant en een glasblazerij, maar geen attractie.

Germany
Bij Duitsland rijden enkele miniatuurtreintjes voor het dorpspleintje, dat er precies uitziet zoals je het verwacht. In het midden van het plein is een fontein te vinden met een beeld van Joris en de draak, er is een winkeltje met teddyberen en een snoepwinkel met toffees. We hadden hier gereserveerd bij het restaurant Der Biergarten en kregen daarvoor bij het aanmelden een soort pieper mee die na nog geen tien minuutjes wachten al af ging. We kregen een tafel aangewezen die we, volgens typisch Duits gebruik, moesten delen met anderen, in dit geval een Amerikaans gezin die al drie keer eerder hier hadden gegeten. Onze Deutsche Fraulein Josephine voorzag ons van de drankjes, terwijl we zelf zoveel eten konden opscheppen als we maar wilden bij de zelfservice. De hamburgers van die middag waren nog niet echt weggezakt, dus veel gegeten hebben we niet, maar de drank ging er des te meer in. Danny dronk cola, Friso nam een biertje en ik heb geprobeerd anderhalve liter van het goudbruine vocht naar binnen te krijgen. Jaja, drank in Disney! Ik heb begrepen dat dit één van de weinige plekken in Walt Disney World is waar je gemakkelijk aan alcohol komt, maar een glazen pul van bijna een halve meter hoort er natuurlijk wel bij.


Hoewel je binnen zit in een enorme hal, is deze prima aangekleed als ware het een Duits dorpsplein bij nacht. Op het podium traden drie mannen in lederhösen op waarbij zelfs het zo snel mogelijk bespelen van koebellen niet ontbrak. En na anderhalve liter bier vond ik alles leuk, dus als er om gevraagd werd tijdens de liederen, hieven we onze pullen in de lucht, wat nog niet meevalt als je zo’n gewicht aan glas met drank hebt. Eenmaal buiten was het al donker geworden. En vervolgden we ons rondje snel voordat WS zou sluiten en de eindshow van Epcot zou volgen.

China
Jammer genoeg hebben we dit land het minst goed bezocht, het enige dat ik vlug van China heb gezien zijn acrobaten en het exterieur van de gebouwen hier. De attractie hier is hetzelfde idee als Frankrijk en Canada, maar gericht op China en er schijnt ook een enorme winkel te zijn, maar ik kan er dus weinig over kwijt.

Danny heeft de acrobaten wel uitgebreid gefilmd.

Norway
De laatste twee landen op de route hebben een darkride. In Noorwegen is dat Maelstrom, waar we de boot moesten delen met dronken jongeren. Hoe dan ook stelt de attractie niks voor, ik kan wel zeggen dat het één van de slechtste darkrides is die ik ooit heb gedaan. Je bootje voert langs dingen die typisch Noors zijn: trollen, Vikingen en olieplatformen. That’s it.

Mexico
Het laatste land heeft een zelfde soort darkride, maar dan meer Disney-gericht. Het thema hier is de film The Three Caballero’s, maar in plaats van scènes met animatronics bestaat het overgrote deel van de boottocht uit videoschermen die in de muren zijn gevestigd, waarop te zien is hoe Panchito en José Carioca Donald zoeken, om aan het einde van de vaart hun bekende lied ten gehoren te brengen. Hoewel Danny en Friso dit kennelijk de flauwste darkride vinden, vind ik het wel heel wat amusanter dan Maelstrom van zojuist, al stelt het nog steeds weinig voor.

Onride van Gran Fiesta Tour door Danny

Wat ik nog spijtiger vind aan Mexico is het exterieur. Je komt de attractie en horeca binnen via een Mexicaans piramide, maar deze ziet er bij lange na niet zo realistisch uit als de rest van de architectuur van WS. 

Terwijl ik gericht op zoek was naar een toilet, verlieten we de World Showcase. Terug in Future World genoten we van Epcot by night en gingen we nogmaals in Spaceship Earth. Ondertussen was het erg fris geworden. Een snelle blik in de diverse winkeltjes leerde me dat een sweater niet zo goedkoop is in WDW. Kijkend naar de eindshow van IllumiNations kregen ik en Friso het ijskoud (plus jankende baby tijdens de hele show, zie filmpje). Daarna was het naar de bus, richting hotel. De volgende dag moesten we vroeg op staan voor het Magic Kingdom.

IllumiNations: Reflections of Earth, de eindshow (gefilmd door moi)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten