Het is woensdag 26 januari 2011 en wij - Danny, Friso en ikzelf, Ramon - worden vroeg wakker voor Epcot. Er viel een beetje regen en de lucht werd donker, maar vol goede moed stapten we de bus in om ons naar dit park te laten rijden. Toen het park eenmaal open ging werd het weer droger. Epcot, geopend als EPCOT Center in 1982, is vooral bekend om de enorme “golfbal”, waarin de attractie Spaceship Earth zich bevindt. Het park is neergezet als een soort enorme wereldtentoonstelling waarbij het gebied rond de grote bol gericht is op de toekomst (Future World) en het gebied verder achter in het park, rondom een groot meer, verschillende landenthema’s heeft (World Showcase). Het park is enorm groot en bijzonder. Bijna alle attracties in het park zijn uniek en bovendien kent het park een prachtige vormgeving die gericht is op de toekomst. Zowel de paviljoens (enorme gebouwen waarin een aantal attracties, restaurants en winkels gehuisvest zijn, briljant idee!) als de layout van het park zelf (vol fonteinen, grasvelden, bloemenvelden en prachtige omgevingsmuziek) kent een unieke sfeer waar ik gaande de dag steeds meer verliefd op werd. En dat was me al van te voren vaak gezegd, dat Epcot waarschijnlijk mijn favoriete park zou worden na deze vakantie. Ik kan dan ook bevestigen dat die voorspelling is uitgekomen.
Bij de opening van het park (characters zeggen gedag, vervolgens wordt er afgeteld en is het rustig lopen) liepen we in een enorme stoet richting het paviljoen “The Land” waarin zich enkele restaurants en attracties bevinden. Eén van die attracties is Soarin’, die we als eerste op de dag deden. De attractie is ook te vinden in Californië waar het “Soarin’over California” heet, en die naam is begrijpelijk, aangezien dat precies is wat je in deze attractie doet. Je zweeft in een soort glider terwijl voor je een bol bioscoopscherm een zweefvlucht over locaties in Californië te zien is. Typisch een attractie die niet overkomt in een video, maar die je echt moet doen, omdat ieder zintuig geprikkeld wordt. Geweldige ervaring. Na een ontbijt bij Sunshine Seasons, een restaurant in het paviljoen, konden we dankzij onze Fastpass meteen weer instappen.
Daarna gingen we naar het grote icoon van het park: Spaceship Earth. Ik wist wat de inhoud zou zijn van de attractie (een darkride over de geschiedenis van de mens, voornamelijk gericht op de communicatie, waarbij je naar boven in de bol wordt gebracht en weer omlaag gaat), maar ik wist niet hoe ik me dit moest voorstellen. Het filmpje maakt het een beetje duidelijk: door middel van het Omnimover-systeem (een soort lage wagentjes die allemaal achterelkaar worden gereden) rij je traag en constant omhoog en in een flauwe bocht naar rechts, terwijl je langs hele donkere scènes wordt geleid. De animatronics hier zijn wel aardig, niet bijzonder maar ook zeker niet slecht. Wat deze attractie voor mij maakt is de soundtrack, het verhaal dat via speakers achter in je zitting wordt verteld door Judi Dench (M uit de James Bond-films) en het feit dat de attractie 20 minuten duurt. Dat is absoluut geen straf omdat de attractie een sfeer kent en een opbouw van scènes die ik gewoon enorm gaaf vind. Wat een heerlijke darkride. Eenmaal bovenin zie je de aarde tussen de sterren staan, je wagentje draait 180 graden en achterstevoren gaan we in het donker weer omlaag, terwijl je op het schermpje voor je vragen kan beantwoorden waar jouw toekomst mee wordt gemaakt.
In de ruimte daarna is op een wereldbol te zien waar alle bezoekers van die dag vandaan komen (New York, Florida, Mexico en Brazilië lichten helemaal op, maar in Europa zijn maar een paar stipjes te zien). Hier heb ik de filmpjes die gemaakt waren van onze toekomst verzonden naar Ilona en Pieter. Lief he? Nou, eigenlijk wist ik zo snel ook geen andere adressen uit mijn hoofd dan de Eftelist-adressen, en aangezien Ilona en Pieter ons toch hadden uitgezwaaid op Schiphol... :)
Maar over Spaceship Earth: Volgens Wikipedia is dit de 4e versie van de attractie, de laatste update was in 2008. Dat is toch iets wat bij Europese parken veel minder is, het constant updaten dat ze hier doen. Soms pakt het goed uit en soms minder goed. In het geval van Epcot is het wel zonde moet ik zeggen. Na wat research er op gedaan te hebben tijdens en na de vakantie, vind ik het oorspronkelijke concept van Future World beter dan wat ze hebben aangepast sinds de jaren ’80. Eén van die mindere aanpassingen is Test Track. We haalde hier een Fastpass om er later op de dag in te gaan, maar ik kan de attractie niet helemaal plaatsen in Epcot. Het is er duidelijk later bijgebouwd om ook iets van thrill in het park te hebben. Verderop meer over die attractie, we gingen namelijk eerst naar Mission:Space.
Eeuwig zonde is dat de attractie Horizons heeft moeten wijken hiervoor, een darkride over de toekomst van de mens, maar Mission:Space zelf is gelukkig geen slechte vervanger. Danny probeerde mij bang te maken (“Hoofd recht vooruit anders bloed uit je oren. Sacred yet?”), en dat lukte aardig, maar eenmaal in de attractie was ik al snel verkocht. Het verhaal er achter speelt zich zo’n 25 jaar in de toekomst af, en je bent een team met ieder een eigen opdracht om een shuttle veilig op Mars te krijgen. De simulators waar je in gaat zitten bootsen de reis na, de G-krachten die je voelt zijn bijzonder hevig, maar soepel. Jammer genoeg maar één keer kunnen doen, maar zeer zeker een reden om eens voor terug te komen. Echt hele toffe ervaring.
Maar over Spaceship Earth: Volgens Wikipedia is dit de 4e versie van de attractie, de laatste update was in 2008. Dat is toch iets wat bij Europese parken veel minder is, het constant updaten dat ze hier doen. Soms pakt het goed uit en soms minder goed. In het geval van Epcot is het wel zonde moet ik zeggen. Na wat research er op gedaan te hebben tijdens en na de vakantie, vind ik het oorspronkelijke concept van Future World beter dan wat ze hebben aangepast sinds de jaren ’80. Eén van die mindere aanpassingen is Test Track. We haalde hier een Fastpass om er later op de dag in te gaan, maar ik kan de attractie niet helemaal plaatsen in Epcot. Het is er duidelijk later bijgebouwd om ook iets van thrill in het park te hebben. Verderop meer over die attractie, we gingen namelijk eerst naar Mission:Space.
Eeuwig zonde is dat de attractie Horizons heeft moeten wijken hiervoor, een darkride over de toekomst van de mens, maar Mission:Space zelf is gelukkig geen slechte vervanger. Danny probeerde mij bang te maken (“Hoofd recht vooruit anders bloed uit je oren. Sacred yet?”), en dat lukte aardig, maar eenmaal in de attractie was ik al snel verkocht. Het verhaal er achter speelt zich zo’n 25 jaar in de toekomst af, en je bent een team met ieder een eigen opdracht om een shuttle veilig op Mars te krijgen. De simulators waar je in gaat zitten bootsen de reis na, de G-krachten die je voelt zijn bijzonder hevig, maar soepel. Jammer genoeg maar één keer kunnen doen, maar zeer zeker een reden om eens voor terug te komen. Echt hele toffe ervaring.
’s Morgens was het paviljoen van the Universe of Energy nog gesloten, maar na M:S konden we er gelukkig in. De attractie hier heet Ellen’s Energy Adventure en is bizar te noemen. Ik snap nu nog steeds niet waarom deze attractie zo in elkaar steekt zoals –ie is. In de voorshow zie je een verhaaltje waarin Ellen DeGeneres vertelt hoe ze vroeger niet was geïnteresseerd in energie en nu wel en doet dat op de ongebruikelijke manier door middel van het spelprogramma Jeopardy! en een droom. In de volgende ruimte gaat het publiek in een soort theater zitten, en zien we op schermen in circle-vision om ons heen het verhaal van de droom verder gaan waarna de bakken met stoelen voertuigen blijken te zijn van een klein darkridetje die ons door het gebouw meeneemt langs…. Dino’s! Tegen het einde van de rit worden alle vormen van energie opgesomt. Bizar en ook heel langdradig (bijna drie kwartier!!!). Ik weet eigenlijk niet eens of ik de attractie tof vind, het is vooral raar.
Test Track: In een soort racewagen onderga je verschillende testen die een auto moet ondergaan: hobbels in de weg, acceleratie, remtesten, warm en koud en het eindigt met een snelheidstest waarbij je uit het gebouw geschoten wordt en over een parcours gaat waarbij de snelheidsmeter oploopt. Zelf vind ik het wel een aardige attractie, maar het grote publiek loopt er helemaal mee weg. Amerikanen zijn natuurlijk dol op snelle wagens, dus ik kan het wel begrijpen, en met hoge snelheid over de baan buiten heeft wel iets tofs, maar ik krijg vooral een idee van: “Wat doet dit in Epcot?” De theming is vooral vrij crap: Een bij elkaar geraapt zooitje schroot, verkeersbordjes, stoplichten etc. en dat past natuurlijk prima bij deze ride, maar in het geheel van Epcot vind ik het minder.
Daarna hebben we nog iets gegeten bij de Electric Umbrella, hamburgers en zo. Was voor mij lang wachten, door wat misverstanden achter de kassa, en Amerikaanse zelfservice cola-automaten met ijsblokjesvullers bleken voor mij een probleem (tip: eerst de ijsblokjes, DAN pas de cola er in), maar het was weer heerlijk vet en vol met suiker. De winkel MouseGear ligt hier tegenover, echt een monsterlijk grote souvenirwinkel voor een park. Het was nog even moeilijk voor mij wat ik wilde hebben, dus ik liet het maar bij niets voor nu, terwijl Danny weer dolblij was met de grote collectie Vinylmations.
Verderop zit The art of Disney met de gebruikelijke Disney-exclusies en bij Club Cool hebben we buitenlandse Coca-Cola drankjes getest. Helaas op de video niet onze reactie wat we er van vonden, we moesten enorm lang wachten tot de puberende latino’s daar weg gingen dat ik vergat de camera weer aan te zetten. Conclusie na de smaaktest was dat het Italiaanse drankje echt smerig is, de rest gaat wel tot overheerlijk!
We liepen terug naar het westen van Future World, richting de attractie Journey into Imagination with Figment. Alweer een darkride en alweer een attractie die vrij bizar is, maar dit keer op een lollige manier. Het Imagination-paviljoen is een piramidevormig gebouw waarin zich een soort lab bevindt waar bekende professoren werken, bekend van belangrijke uitvindingen zoals Flubber en de verkleiningsmachine uit Honey I Shrunk The Kids. De ride zelf gaat echter over Dr. Chanting die ons voert langs testjes voor de vijf zintuigen. Maar dan komt Figment, een klein paars draakje, de boel op stelten zetten en onder het aanstekelijke nummer One Little Spark gaan we langs de (helaas wel wat suffe) scènes. Na 3 zintuigtesten wordt besloten de rit maar te staken. Met aan BANG laat Figment dan zien wat je verbeelding kan doen en dan is de rit klaar. De ruimte daarna is een soort edutainmentruimte a la PandaDroom, waar je een eigen Figment kan maken, of met handbewegingen zelf muziek kan componeren.
Het nummer van de attractie zat al snel in m’n hoofd, maar in plaats van One Little Spark zong ik de rest van de vakantie, tot irritatatie van Danny, het Imagination-lied uit SouthPark. En dan kom je er achter dat die afleveringen van SouthPark zijn gebasseerd op de eerste versie van deze attractie uit de jaren ’80, waarin de Dreamfinder zijn Figment bedenkt en langs (als ik in m’n Disney-boek en op YouTube kijk) veel toffere scènes voert. De souvenirs in het winkeltje aan het einde van de rit laten ook weten dat Disney de Dreamfinder nog niet helemaal vergeten is. Wauw, wat zonde dat de attractie is toegetakeld tot een mindere versie. En vooral stom dat Figment een andere rol lijkt te hebben in de attractie van vandaag dan die van toen, waarbij het figuurtje nu eigenlijk slecht wordt geïntroduceerd voor hen die ‘m niet kennen. Hoe dan ook lijken de Amerikanen de attractie nog steeds erg leuk te vinden (veel gelach vaak op de banken achter ons) en ook ik moet zeggen dol te zijn op Figment en het liedje. De attractie zelf zou van mij echter wel een mooie verbetering mogen ondergaan waarbij het beste van alle versies van de ride zou moeten worden gehaald. In ieder geval mag de Dreamfinder zeker terugkeren.
Het nummer van de attractie zat al snel in m’n hoofd, maar in plaats van One Little Spark zong ik de rest van de vakantie, tot irritatatie van Danny, het Imagination-lied uit SouthPark. En dan kom je er achter dat die afleveringen van SouthPark zijn gebasseerd op de eerste versie van deze attractie uit de jaren ’80, waarin de Dreamfinder zijn Figment bedenkt en langs (als ik in m’n Disney-boek en op YouTube kijk) veel toffere scènes voert. De souvenirs in het winkeltje aan het einde van de rit laten ook weten dat Disney de Dreamfinder nog niet helemaal vergeten is. Wauw, wat zonde dat de attractie is toegetakeld tot een mindere versie. En vooral stom dat Figment een andere rol lijkt te hebben in de attractie van vandaag dan die van toen, waarbij het figuurtje nu eigenlijk slecht wordt geïntroduceerd voor hen die ‘m niet kennen. Hoe dan ook lijken de Amerikanen de attractie nog steeds erg leuk te vinden (veel gelach vaak op de banken achter ons) en ook ik moet zeggen dol te zijn op Figment en het liedje. De attractie zelf zou van mij echter wel een mooie verbetering mogen ondergaan waarbij het beste van alle versies van de ride zou moeten worden gehaald. In ieder geval mag de Dreamfinder zeker terugkeren.
We hadden nog één paviljoen niet gehad: The Living Seas, zoals het vroeger heette. Nu is de attractie omgevormd in een Fining Nemo-thema. In een darkride worden Nemo and friends in enorme aquariums geprojecteerd, wat zeker wel een mooi effect geeft. De attractie an sich is dan weer niet veel bijzoinders. Nemo kwijt, Nemo zoeken, Nemo gevonden en tenslotte zingen alle characters uit de film het nummer In a Big Blue World uit de musical die we gisteren nog in Animal Kingdom zagen. Dat is dan wel weer tof. Na deze ruimte zijn de aquariums van de andere kant te bekijken. Het zijn enorme tanks waar dolfijnen en heel veel soorten vissen te vinden zijn en verderop zijn ook wat kleine aquariums met de tropische vissoorten uit de film. Ook te zien in de aquariums: De oude theming van het paviljoen.
Tuurlijk zijn er nog wat dingen overgeslagen in Future World (o.a. Living with the Lands, Captain Eo en Turtle Talk) maar die attracties deden we pas tijdens een tweede bezoek aan Epcot, dus dat volgt later. Tijdens dit en het volgende bezoek bleek helaas wel dat Friso's favoriet de Fountain of Nations, een enorme fontein waar op muziek waaronder Standing in Motion van Yanni (de vroegere Vogel Rok lasershowmuziek) water danst, stuk was. Na The Seas with Nemo and Friends gingen we naar de World Showcase, dus daar ga ik het over hebben in een volgend verslag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten