Bij aankomst in Orlando 's avonds laat op 24 januari gingen we de bus in van Disney's Magical Express om naar ons hotel te worden gereden. Op dat moment had ik nog maar weinig gezien van het hele resort, laat staan andere hotels (dat zou later komen). Wilderness Lodge wist mijn mond wijd open te krijgen. Wow, want een enorm gebouw en wat ziet de lobby er schitterend uit met de zeven verdiepingen die je omhoog kan kijken. Twee enorme totempalen staan aan beide zijden van de ruimte. Het is als een enorm houten fort opgetrokken met overal oog voor detail en de architectuur is gewoon perfect. Zelfs nadat we op onze 'rustdag' veel naastgelegen resorts gingen bezoeken, moesten we concluderen dat Wilderness Lodge zelfs onder de Disney-hotels één van de mooiste is.
Tijdens de tour door het hotel die we deden op zaterdag 29 januari leerden we van Ranger Joe heel veel over het gebouw, van verborgen Mickey's tot de geschiedenis en alle slimme truucjes en verhalen over het ontwerp en de bouw die verborgen zitten achter alles wat je ziet. Zo zijn in het steen (Disney-rock) van de schoorsteen de aardlagen verwerkt, kennen de twee totempalen naar goed gebruik een verhaal dat te ontdekken is aan de dieren van onder tot boven en we leerden ook nog wat over het prille begin van Walt Disney's carrière met Oswald, Mickey en zijn treinenobsessie. Zowel dit hotel als de tour die je kan volgen zijn een echte aanrader!
De winkel van het hotel werd dagelijks bezocht. Niet alleen souvenirjager Danny wilde elke avond kijken of hij nog een Vinylmation kon ruilen (een soort Mickey-poppetjes die te sparen zijn), maar ook ikzelf had in WDW opeens veel meer behoefte aan het uitgeven van geld dan normaliter. De eerste dag schafte ik meteen een boek en dubbel-cd aan en de rest van de dagen waren vooral Minnie's koekjes in trek, al zijn koekjes in Amerika meer een Koek; Een complete brunch in een stukje plastic verpakt. (Overigens kwam er bij mij ook een soort obsessie voor chocolade taartjes en brownies opzetten. Ik denk dat ik iedere dag wel iets van een cacaoproduct naar binnen heb gewerkt.)
Leuk was wel toen we langs het winkeltje van het hotel passeerden bij de tour. Hier staat een beeld, wat ook in miniatuur te koop is en op veel souvenirs van de WL gedrukt staat, bestaande uit vier Disney-characters. Van boven naar beneden zijn dit Mickey, Goofy, Donald en Humphry: http://en.wikipedia.org/wiki/Humphrey_the_Bear
Ranger Joe was er van onder de indruk toen ik zijn naam wist, omdat de meeste bezoekers geen idee hebben wie deze figuur moet voorstellen en gokken dan maar op Balou. Maar eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen de naam pas weer te herinneren toen Danny nog geen twee dagen daarvoor dat tegen mij zei. Hoe dan ook, wel leuk dat zo'n vergeten character hier toch een vaste stek heeft als een soort mascotte voor dit hotel. Er was zelfs voor één dag een knuffel van 'm te koop, maar kennelijk verkoopt deze zo goed dat we die de rest van de dagen niet meer in het winkeltje hebben gezien.
Plattegrondje: http://www.wdwinfo.com/resortmaps/wildlodge.htm
In Whispering Canyon Cafe hebben we één van de dagen nog heerlijk gegeten. We kregen vooral veel vleesch voorgeschoteld en onbeperkt. *burp!* Een echte Amerikaan krijgt al die porties vast op, maar ons lukte het met moeite om één schotel leeg te krijgen. Wat veel meer de moeite van het vertellen waard is, zijn de gebruiken in dit restaurant. Kinderen kunnen eens in de zoveel tijd een stokpaardje afhalen waarna er een race door het restaurant wordt gehouden. En voor wie ketchup bij zijn gerecht wil: Een ober roept keihard om deze tomatensaus, waarna er een twintig- tot dertigtal Heinz-flessen van de ene naar de andere tafel worden verplaatst. Aangezien ze daar niks anders dan ketchup bij het gerecht willen, levert dat chaos op. Bij de eerste keer dat dit gebeurde begreep ik er weinig van, maar na een aantal keren ging ik er de humor wel van inzien. Gelukkig dat wij als Nederlanders ons vlees ook wel lusten zonder ketchup. :) Verjaardagen en andere jubilea worden eveneens groots gebracht waarbij het hele restaurant kan meegenieten, maar eerlijk gezegd denk ik dat veel bezoekers logen over een verjaardag om vooral een taartje te kunnen krijgen dat verder niet op het menu staat.
We sliepen in kamer 5062 en hadden zo iedere avond een mooi uitzicht over Wishes, de vuurwerkshow aan het eind van de dag boven Magic Kingdom. WL ligt namelijk aan Bay Lake, vlakbij Magic Kingdom. Maar over de omgeving, de andere resorts en het Magic Kingdom ga ik het in een later verslag hebben. Op tv is nog steeds Stacey te zien, zoals Friso en Danny haar bij vorige bezoeken al zagen bij de Disney Must Do's. Op Radio Disney was vooral Justin Bieber te horen met zijn nieuwe song Never Say Never, als promotie voor de film die er deze maand zit aan te komen. Als Beatles-liefhebber vind ik Justin Bieber natuurlijk helemaal niets, ik werd dan ook behoorlijk krankjorem van het nummer, maar eigenlijk geldt dat voor alles dat Radio Disney draait. Het is absoluut niet mijn smaak. Ook de tv-series van Disney kunnen mij niet bekoren. Wanneer deze 's avonds werden aangezet viel ik na nog geen tien minuten al in slaap.
Via WL konden we per bus of boot naar één van de parken. Ons hotel had helaas geen aansluiting op de monorail. Met de bus gingen we dan ook op dinsdag 25 januari naar Animal Kingdom, waar het volgende verslag over zal gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten