Epcot - World Showcase

We zijn dus in Epcot en lopen richting World Showcase, de 11 paviljoenen die ieder naar een ander land zijn gethematiseerd. Het idee is gebaseerd op de Wereldtentoonstelling van 1893, en als dat niks zegt: Ieder land bestaat uit gebouwtjes in de typische bouwstijl waar het land om bekend staat, waarin winkels zijn te vinden met typische spullen uit het land, restaurants met typisch voer uit het land en enkele paviljoenen kennen een attractie. Ondanks dat we niet alle landen hebben bezocht op ons eerste dagje in dit park (we hadden gereserveerd bij de Biergarten in Duitsland, dus hadden een beetje haast), bespreek ik ze hier toch allemaal, omdat we tijdens het tweede dagje Epcot wat meer zaken rond het grote meer hebben gedaan. Aangezien WS één route is, lijkt me dat voor dit verslag handiger.

Canada
Op beide dagen begonnen we onze ronde aan de rechterkant, waar Canada het eerste land is dat je passeert. Met enkele gebouwen die miniatuurkopiën van echte gebouwen uit Canada voorstellen, wat totempalen, een klein parkje en een rotsachtig gebied met waterval en blokhutten is het land hier uitgebeeld. Het geeft meteen een beeld op hoe prachtig dat gedaan is, de architectuur is hier op kleine schaal erg mooi gemaakt. Het doet totaal niet pretparkachtig aan, maar heeft veel meer weg van een serieuze poging om de landen zo mooi mogelijk neer te zetten. Geen wonder ook als de landen zelf hier voor een bedrag betalen.

Canada heeft een attractie getiteld "O' Canada!", een circle-vision film die je staand moet bekijken in een rond theatertje. De voorstelling duurt ongeveer een kwartier en wordt gepresenteerd door de komiek Martin Short (bekend uit de Walt Disney Studios-attractie Cinemagique, waar hij de bezoeker speelt die in de film wordt gevangen). De film bestaat voornamelijk uit helikopterbeelden van het land, foto's van bekendheden (dat zijn er meer dan je denkt) en het sluit af met een patriottistisch lied. Ik vond het wel aardig.

United Kingdom
Ieder huisje in het Engelse deel van WS is gebouwd in een andere stijl en in een ander tijdperk uit de Britse geschiedenis. Heel fraai. Er is geen attractie hier te vinden, maar wel een pub, en veel souvenirwinkeltjes met Engelse thee en servies en dergelijke. Het mooiste voor mij was natuurlijk de ontdekking van een winkel vol met Beatles-gerelateerde souvenirs: mokken, boeken, t-shirts, sleutelhangers etc. etc. Hier heb ik dan ook bij het tweede Epcot-dagje een shirt gekocht. Er treedt ook een band zo nu en dan op, The British Invasion genaamd, maar Friso en Danny vonden het niet de moeite waard daarop te wachten. Ook de andere landen kennen hun eigen bandjes, zoals een Keltische rockband in Canada, Taikodrummers in Japan en in Duitsland een groep waar ik straks op terug kom. Er was ook geen Peter Pan te vinden voor Friso in the United Kongdom, alleen Alice (Wonderland) en Mary Poppins lopen er rond.

France
We steken het kanaal over (haha) en komen in Frankrijk. Het bestaat uit een straat met typisch Parijse bouwwerken en de bovenkant van de Eiffeltoren op schaal die er bovenuit steekt. Ook hier is een film te zien, maar dit keer in een prachtig aangekleed theater met stoelen en gordijnen en alles er op en er aan. Dit maal weliswaar niet rondom, maar enkel voor je gezicht. De film duurt 20 minuten, gaat over het Franse leven op het land en in de stad. Hier geen lied om het land te eren of een komiek die de eindjes aan elkaar praat, maar een trage stem die met Frans accent wat oneliners over de beelden die we zien er uit gooit, begeleidt door klassieke muziek (te horen aan het begin van m'n YouTube-filmpje). Ik vond het slaapverwekkend en niet van deze tijd, hard aan een update toe, maar Danny en Friso vonden het wel mooi geloof ik. Bij de uitgang opvallend veel Eiffeltorentjes en Disney-souvenirs met de print van Mickey in Parijs die ook op veel Disneyland Parijs-artikelen staat. We zijn ook nog op de foto geweest met Belle hier.

Morocco
Ook al zo goed neergezet! Geen attractie, wel veel horeca en winkeltjes met bekende artikelen uit de Arabische cultuur, waaronder ook dure spullen als tegels en wandtapijten en hier is de mogelijkheid op de foto met Aladdin te kunnen. 

Japan
Dit is een persoonlijke favoriet, want hier is een grote winkel te vinden met Japans snoep, Japanse beeldjes, waaiers, kleding, maar vooral heel veel spullen uit de hedendaagse popcultuur van Japan: Van Godzilla tot Pokémon, van Totoro tot Super Mario, van Sonic tot Hello Kitty. We konden ons er best goed vermaken. Danny kocht er o.a. zijn koalakoekjes en een Pikachu-shirt, ik heb lang getwijfelt over de Nintendo-spullen die ik zag, maar alle shirts waren niet in mijn maat. Damn. Ohw: het exterieur is ook wel tof. ;)

The American Adventure
In het paviljoen van the USA zelf is de grootste ride te vinden van WS. The American Adventure is een show in een sjiek 18e eeuws gebouw waar je eerst wordt verwelkomd door The Voices of Liberty, een zanggroep die in a capella bekende Amerikaanse nummers ten gehoren brengt. De nummers die ze zingen zijn altijd anders, alleen de laatste is altijd het volkslied waarbij iedere Amerikaan als een soort pop die door aliens onder hun macht is automatisch z’n hand op het hart legt. *Oeink* Daar staan we dan als nuchtere Nederlanders er tussen. Toch een beetje freaky.

The Voices of Liberty, gefilmd door Danny

Dan volgt de attractie. We lopen een aantal gangen en trappen af, waar schilderijen aan de wanden zijn te vinden en vlaggen aan het plafond hangen, waarna we een grote theaterzaal betreden. In een show van zo’n half uur wordt door de stemmen van Benjamin Franklin en Mark Twain, die af en toe ook in de vorm van een animatronic worden uitgebeeld, de geschiedenis van Amerika doorgenomen, vol filmbeelden en vooral verbluffende scènes met decor en animatronics. De scènes volgen in een fijn tempo achter elkaar en rijzen uit de grond van het podium op. De animatronics zijn absoluut verbluffend. Ze geven elkaar de hand of weten soms zelfs een stukje te lopen. Echt ongelooflijk. Aan het einde wordt het geheel afgesloten met het lied ‘Golden Dream’ en daarmee is de show compleet. En ja, het is prachtig gemaakt, geweldig om te zien als liefhebber van attracties met animatronics en sfeer, maar tegelijk is het zo over de top en zo enorm patriottisch! Gezien de geschiedenis van de Verenigde Staten (die je dankzij deze attractie in een notendop krijgt voorgeschoteld en makkelijk te begrijpen is) is het wel te snappen waarom een Amerikaan zo trots op z’n vaderland is, maar voor iedere Europeaan is het misschien wat te ondragelijk. Een dergelijke attractie zou bij ons in ieder geval nooit mogelijk zijn.

Opvallend was het hoge aantal ouderen bij deze attractie, en later in Magic Kingdom bij The Hall of Presidents zag ik al hetzelfde aantal bejaarden. Alsof vooral de oudste generatie Amerikanen zich er graag aan herinnert wat het land voor hem/haar betekent. En over The Hall of Presidents gesproken, ik was altijd in de veronderstelling dat beide attracties dezelfde waren, maar de presidenten treffen we dus in een ander park, in een andere attractie, waar een gelijksoortige sfeer wordt gevormd, maar dan dus in een andere omgeving. Tussen attracties als Haunted Mansion en Splash Mountain. Bizar! Maar daarover later meer in het Magic Kingdom-verslag.

Mijn video van World Showcase

Italy
Van Amerika naar het prachtige Italië, waar stukjes Venetië en Rome zijn gebouwd in het klein. Tuurlijk treffen hier we een pizza-restaurant en een glasblazerij, maar geen attractie.

Germany
Bij Duitsland rijden enkele miniatuurtreintjes voor het dorpspleintje, dat er precies uitziet zoals je het verwacht. In het midden van het plein is een fontein te vinden met een beeld van Joris en de draak, er is een winkeltje met teddyberen en een snoepwinkel met toffees. We hadden hier gereserveerd bij het restaurant Der Biergarten en kregen daarvoor bij het aanmelden een soort pieper mee die na nog geen tien minuutjes wachten al af ging. We kregen een tafel aangewezen die we, volgens typisch Duits gebruik, moesten delen met anderen, in dit geval een Amerikaans gezin die al drie keer eerder hier hadden gegeten. Onze Deutsche Fraulein Josephine voorzag ons van de drankjes, terwijl we zelf zoveel eten konden opscheppen als we maar wilden bij de zelfservice. De hamburgers van die middag waren nog niet echt weggezakt, dus veel gegeten hebben we niet, maar de drank ging er des te meer in. Danny dronk cola, Friso nam een biertje en ik heb geprobeerd anderhalve liter van het goudbruine vocht naar binnen te krijgen. Jaja, drank in Disney! Ik heb begrepen dat dit één van de weinige plekken in Walt Disney World is waar je gemakkelijk aan alcohol komt, maar een glazen pul van bijna een halve meter hoort er natuurlijk wel bij.

Hoewel je binnen zit in een enorme hal, is deze prima aangekleed als ware het een Duits dorpsplein bij nacht. Op het podium traden drie mannen in lederhösen op waarbij zelfs het zo snel mogelijk bespelen van koebellen niet ontbrak. En na anderhalve liter bier vond ik alles leuk, dus als er om gevraagd werd tijdens de liederen, hieven we onze pullen in de lucht, wat nog niet meevalt als je zo’n gewicht aan glas met drank hebt. Eenmaal buiten was het al donker geworden. En vervolgden we ons rondje snel voordat WS zou sluiten en de eindshow van Epcot zou volgen.

China
Jammer genoeg hebben we dit land het minst goed bezocht, het enige dat ik vlug van China heb gezien zijn acrobaten en het exterieur van de gebouwen hier. De attractie hier is hetzelfde idee als Frankrijk en Canada, maar gericht op China en er schijnt ook een enorme winkel te zijn, maar ik kan er dus weinig over kwijt.

Danny heeft de acrobaten wel uitgebreid gefilmd.

Norway
De laatste twee landen op de route hebben een darkride. In Noorwegen is dat Maelstrom, waar we de boot moesten delen met dronken jongeren. Hoe dan ook stelt de attractie niks voor, ik kan wel zeggen dat het één van de slechtste darkrides is die ik ooit heb gedaan. Je bootje voert langs dingen die typisch Noors zijn: trollen, Vikingen en olieplatformen. That’s it.

Mexico
Het laatste land heeft een zelfde soort darkride, maar dan meer Disney-gericht. Het thema hier is de film The Three Caballero’s, maar in plaats van scènes met animatronics bestaat het overgrote deel van de boottocht uit videoschermen die in de muren zijn gevestigd, waarop te zien is hoe Panchito en José Carioca Donald zoeken, om aan het einde van de vaart hun bekende lied ten gehoren te brengen. Hoewel Danny en Friso dit kennelijk de flauwste darkride vinden, vind ik het wel heel wat amusanter dan Maelstrom van zojuist, al stelt het nog steeds weinig voor.

Onride van Gran Fiesta Tour door Danny

Wat ik nog spijtiger vind aan Mexico is het exterieur. Je komt de attractie en horeca binnen via een Mexicaans piramide, maar deze ziet er bij lange na niet zo realistisch uit als de rest van de architectuur van WS. 

Terwijl ik gericht op zoek was naar een toilet, verlieten we de World Showcase. Terug in Future World genoten we van Epcot by night en gingen we nogmaals in Spaceship Earth. Ondertussen was het erg fris geworden. Een snelle blik in de diverse winkeltjes leerde me dat een sweater niet zo goedkoop is in WDW. Kijkend naar de eindshow van IllumiNations kregen ik en Friso het ijskoud (plus jankende baby tijdens de hele show, zie filmpje). Daarna was het naar de bus, richting hotel. De volgende dag moesten we vroeg op staan voor het Magic Kingdom.

IllumiNations: Reflections of Earth, de eindshow (gefilmd door moi)

Epcot - Future World

Het is woensdag 26 januari 2011 en wij - Danny, Friso en ikzelf, Ramon - worden vroeg wakker voor Epcot. Er viel een beetje regen en de lucht werd donker, maar vol goede moed stapten we de bus in om ons naar dit park te laten rijden. Toen het park eenmaal open ging werd het weer droger. Epcot, geopend als EPCOT Center in 1982, is vooral bekend om de enorme “golfbal”, waarin de attractie Spaceship Earth zich bevindt. Het park is neergezet als een soort enorme wereldtentoonstelling waarbij het gebied rond de grote bol gericht is op de toekomst (Future World) en het gebied verder achter in het park, rondom een groot meer, verschillende landenthema’s heeft (World Showcase). Het park is enorm groot en bijzonder. Bijna alle attracties in het park zijn uniek en bovendien kent het park een prachtige vormgeving die gericht is op de toekomst. Zowel de paviljoens (enorme gebouwen waarin een aantal attracties, restaurants en winkels gehuisvest zijn, briljant idee!) als de layout van het park zelf (vol fonteinen, grasvelden, bloemenvelden en prachtige omgevingsmuziek) kent een unieke sfeer waar ik gaande de dag steeds meer verliefd op werd. En dat was me al van te voren vaak gezegd, dat Epcot waarschijnlijk mijn favoriete park zou worden na deze vakantie. Ik kan dan ook bevestigen dat die voorspelling is uitgekomen. 

Voor dit deel zal ik het alleen hebben over wat wij gedaan hebben deze dag in Future World.

Bij de opening van het park (characters zeggen gedag, vervolgens wordt er afgeteld en is het rustig lopen) liepen we in een enorme stoet richting het paviljoen “The Land” waarin zich enkele restaurants en attracties bevinden. Eén van die attracties is Soarin’, die we als eerste op de dag deden. De attractie is ook te vinden in Californië waar het “Soarin’over California” heet, en die naam is begrijpelijk, aangezien dat precies is wat je in deze attractie doet. Je zweeft in een soort glider terwijl voor je een bol bioscoopscherm een zweefvlucht over locaties in Californië te zien is. Typisch een attractie die niet overkomt in een video, maar die je echt moet doen, omdat ieder zintuig geprikkeld wordt. Geweldige ervaring. Na een ontbijt bij Sunshine Seasons, een restaurant in het paviljoen, konden we dankzij onze Fastpass meteen weer instappen.

Daarna gingen we naar het grote icoon van het park: Spaceship Earth. Ik wist wat de inhoud zou zijn van de attractie (een darkride over de geschiedenis van de mens, voornamelijk gericht op de communicatie, waarbij je naar boven in de bol wordt gebracht en weer omlaag gaat), maar ik wist niet hoe ik me dit moest voorstellen. Het filmpje maakt het een beetje duidelijk: door middel van het Omnimover-systeem (een soort lage wagentjes die allemaal achterelkaar worden gereden) rij je traag en constant omhoog en in een flauwe bocht naar rechts, terwijl je langs hele donkere scènes wordt geleid. De animatronics hier zijn wel aardig, niet bijzonder maar ook zeker niet slecht. Wat deze attractie voor mij maakt is de soundtrack, het verhaal dat via speakers achter in je zitting wordt verteld door Judi Dench (M uit de James Bond-films) en het feit dat de attractie 20 minuten duurt. Dat is absoluut geen straf omdat de attractie een sfeer kent en een opbouw van scènes die ik gewoon enorm gaaf vind. Wat een heerlijke darkride. Eenmaal bovenin zie je de aarde tussen de sterren staan, je wagentje draait 180 graden en achterstevoren gaan we in het donker weer omlaag, terwijl je op het schermpje voor je vragen kan beantwoorden waar jouw toekomst mee wordt gemaakt.

In de ruimte daarna is op een wereldbol te zien waar alle bezoekers van die dag vandaan komen (New York, Florida, Mexico en Brazilië lichten helemaal op, maar in Europa zijn maar een paar stipjes te zien). Hier heb ik de filmpjes die gemaakt waren van onze toekomst verzonden naar Ilona en Pieter. Lief he? Nou, eigenlijk wist ik zo snel ook geen andere adressen uit mijn hoofd dan de Eftelist-adressen, en aangezien Ilona en Pieter ons toch hadden uitgezwaaid op Schiphol... :)

Maar over Spaceship Earth: Volgens Wikipedia is dit de 4e versie van de attractie, de laatste update was in 2008. Dat is toch iets wat bij Europese parken veel minder is, het constant updaten dat ze hier doen. Soms pakt het goed uit en soms minder goed. In het geval van Epcot is het wel zonde moet ik zeggen. Na wat research er op gedaan te hebben tijdens en na de vakantie, vind ik het oorspronkelijke concept van Future World beter dan wat ze hebben aangepast sinds de jaren ’80. Eén van die mindere aanpassingen is Test Track. We haalde hier een Fastpass om er later op de dag in te gaan, maar ik kan de attractie niet helemaal plaatsen in Epcot. Het is er duidelijk later bijgebouwd om ook iets van thrill in het park te hebben. Verderop meer over die attractie, we gingen namelijk eerst naar Mission:Space.

Eeuwig zonde is dat de attractie Horizons heeft moeten wijken hiervoor, een darkride over de toekomst van de mens, maar Mission:Space zelf is gelukkig geen slechte vervanger. Danny probeerde mij bang te maken (“Hoofd recht vooruit anders bloed uit je oren. Sacred yet?”), en dat lukte aardig, maar eenmaal in de attractie was ik al snel verkocht. Het verhaal er achter speelt zich zo’n 25 jaar in de toekomst af, en je bent een team met ieder een eigen opdracht om een shuttle veilig op Mars te krijgen. De simulators waar je in gaat zitten bootsen de reis na, de G-krachten die je voelt zijn bijzonder hevig, maar soepel. Jammer genoeg maar één keer kunnen doen, maar zeer zeker een reden om eens voor terug te komen. Echt hele toffe ervaring.

’s Morgens was het paviljoen van the Universe of Energy nog gesloten, maar na M:S konden we er gelukkig in. De attractie hier heet Ellen’s Energy Adventure en is bizar te noemen. Ik snap nu nog steeds niet waarom deze attractie zo in elkaar steekt zoals –ie is. In de voorshow zie je een verhaaltje waarin Ellen DeGeneres vertelt hoe ze vroeger niet was geïnteresseerd in energie en nu wel en doet dat op de ongebruikelijke manier door middel van het spelprogramma Jeopardy! en een droom. In de volgende ruimte gaat het publiek in een soort theater zitten, en zien we op schermen in circle-vision om ons heen het verhaal van de droom verder gaan waarna de bakken met stoelen voertuigen blijken te zijn van een klein darkridetje die ons door het gebouw meeneemt langs…. Dino’s! Tegen het einde van de rit worden alle vormen van energie opgesomt. Bizar en ook heel langdradig (bijna drie kwartier!!!). Ik weet eigenlijk niet eens of ik de attractie tof vind, het is vooral raar.

Test Track: In een soort racewagen onderga je verschillende testen die een auto moet ondergaan: hobbels in de weg, acceleratie, remtesten, warm en koud en het eindigt met een snelheidstest waarbij je uit het gebouw geschoten wordt en over een parcours gaat waarbij de snelheidsmeter oploopt. Zelf vind ik het wel een aardige attractie, maar het grote publiek loopt er helemaal mee weg. Amerikanen zijn natuurlijk dol op snelle wagens, dus ik kan het wel begrijpen, en met hoge snelheid over de baan buiten heeft wel iets tofs, maar ik krijg vooral een idee van: “Wat doet dit in Epcot?” De theming is vooral vrij crap: Een bij elkaar geraapt zooitje schroot, verkeersbordjes, stoplichten etc. en dat past natuurlijk prima bij deze ride, maar in het geheel van Epcot vind ik het minder.

Daarna hebben we nog iets gegeten bij de Electric Umbrella, hamburgers en zo. Was voor mij lang wachten, door wat misverstanden achter de kassa, en Amerikaanse zelfservice cola-automaten met ijsblokjesvullers bleken voor mij een probleem (tip: eerst de ijsblokjes, DAN pas de cola er in), maar het was weer heerlijk vet en vol met suiker. De winkel MouseGear ligt hier tegenover, echt een monsterlijk grote souvenirwinkel voor een park. Het was nog even moeilijk voor mij wat ik wilde hebben, dus ik liet het maar bij niets voor nu, terwijl Danny weer dolblij was met de grote collectie Vinylmations.

Verderop zit The art of Disney met de gebruikelijke Disney-exclusies en bij Club Cool hebben we buitenlandse Coca-Cola drankjes getest. Helaas op de video niet onze reactie wat we er van vonden, we moesten enorm lang wachten tot de puberende latino’s daar weg gingen dat ik vergat de camera weer aan te zetten. Conclusie na de smaaktest was dat het Italiaanse drankje echt smerig is, de rest gaat wel tot overheerlijk!

We liepen terug naar het westen van Future World, richting de attractie Journey into Imagination with Figment. Alweer een darkride en alweer een attractie die vrij bizar is, maar dit keer op een lollige manier. Het Imagination-paviljoen is een piramidevormig gebouw waarin zich een soort lab bevindt waar bekende professoren werken, bekend van belangrijke uitvindingen zoals Flubber en de verkleiningsmachine uit Honey I Shrunk The Kids. De ride zelf gaat echter over Dr. Chanting die ons voert langs testjes voor de vijf zintuigen. Maar dan komt Figment, een klein paars draakje, de boel op stelten zetten en onder het aanstekelijke nummer One Little Spark gaan we langs de (helaas wel wat suffe) scènes. Na 3 zintuigtesten wordt besloten de rit maar te staken. Met aan BANG laat Figment dan zien wat je verbeelding kan doen en dan is de rit klaar. De ruimte daarna is een soort edutainmentruimte a la PandaDroom, waar je een eigen Figment kan maken, of met handbewegingen zelf muziek kan componeren.

Het nummer van de attractie zat al snel in m’n hoofd, maar in plaats van One Little Spark zong ik de rest van de vakantie, tot irritatatie van Danny, het Imagination-lied uit SouthPark. En dan kom je er achter dat die afleveringen van SouthPark zijn gebasseerd op de eerste versie van deze attractie uit de jaren ’80, waarin de Dreamfinder zijn Figment bedenkt en langs (als ik in m’n Disney-boek en op YouTube kijk) veel toffere scènes voert. De souvenirs in het winkeltje aan het einde van de rit laten ook weten dat Disney de Dreamfinder nog niet helemaal vergeten is. Wauw, wat zonde dat de attractie is toegetakeld tot een mindere versie. En vooral stom dat Figment een andere rol lijkt te hebben in de attractie van vandaag dan die van toen, waarbij het figuurtje nu eigenlijk slecht wordt geïntroduceerd voor hen die ‘m niet kennen. Hoe dan ook lijken de Amerikanen de attractie nog steeds erg leuk te vinden (veel gelach vaak op de banken achter ons) en ook ik moet zeggen dol te zijn op Figment en het liedje. De attractie zelf zou van mij echter wel een mooie verbetering mogen ondergaan waarbij het beste van alle versies van de ride zou moeten worden gehaald. In ieder geval mag de Dreamfinder zeker terugkeren.

We hadden nog één paviljoen niet gehad: The Living Seas, zoals het vroeger heette. Nu is de attractie omgevormd in een Fining Nemo-thema. In een darkride worden Nemo and friends in enorme aquariums geprojecteerd, wat zeker wel een mooi effect geeft. De attractie an sich is dan weer niet veel bijzoinders. Nemo kwijt, Nemo zoeken, Nemo gevonden en tenslotte zingen alle characters uit de film het nummer In a Big Blue World uit de musical die we gisteren nog in Animal Kingdom zagen. Dat is dan wel weer tof. Na deze ruimte zijn de aquariums van de andere kant te bekijken. Het zijn enorme tanks waar dolfijnen en heel veel soorten vissen te vinden zijn en verderop zijn ook wat kleine aquariums met de tropische vissoorten uit de film. Ook te zien in de aquariums: De oude theming van het paviljoen.

Tuurlijk zijn er nog wat dingen overgeslagen in Future World (o.a. Living with the Lands, Captain Eo en Turtle Talk) maar die attracties deden we pas tijdens een tweede bezoek aan Epcot, dus dat volgt later. Tijdens dit en het volgende bezoek bleek helaas wel dat Friso's favoriet de Fountain of Nations, een enorme fontein waar op muziek waaronder Standing in Motion van Yanni (de vroegere Vogel Rok lasershowmuziek) water danst, stuk was. Na The Seas with Nemo and Friends gingen we naar de World Showcase, dus daar ga ik het over hebben in een volgend verslag.

Disney's Animal Kingdom

Op dinsdag 25 januari bezochten we Disney's Animal Kingdom als eerste park van de trip. Volgens Danny is dit het beste park om mee te beginnen omdat we dan rustig aan kunnen starten na de vermoeiende vliegreis. Tijdens de busreis naar het park viel mij meteen op hoe enorm het landgoed van Walt Disney World is. Overal nette wegen, groen gras, speciale verkeersborden, enorme hotels met prachtige entrees, gigantische parkings bij de parken en hotels en de monorail die je hier en daar in het landschap ziet. Het geeft je echt het gevoel op een bijzondere plek te zijn. 

We kwamen vroeg aan en moesten daarom even wachten voor we naar binnen mochten. De ingang van DAK (Disney's Animal Kingdom) is eenvoudig maar past prima bij de stijl van het park. Om het park binnen te komen moest het pasje door de gleuf en moest één vinger gescand worden. Eenmaal in het park kregen we een korte openingshow van Mickey, Minnie en Pluto voorgeschoteld. Daarna was het in raptempo naar de achterkant van het park voor Kilimanjaro Safaris. We kwamen zo door de parkdelen Discovery Island en Africa. Ik ving een glimp op van de Tree of Life, de enorme boom in het midden van het park, en de gekleurde huisjes van Afrika, maar ook de tropische sfeer van het park door de muziek, details en de dichte tropische beplanting. Toen een brug over, waarbij er al een mooi uitzicht was op Expedition Everest.

In Kilimanjaro Safaris wordt je rondgereden in een open jeep met banken over de savannes, door jungles en wiebelige bruggetjes, terwijl de gids meldt wat er tijdens de rit te zien is. Ik kan nu al verklappen het de beste attractie te vinden van dit park. Het safarigebied van Animal Kingdom is echt enorm en er is ook nog iets van een verhaallijn aanwezig, waarbij de gids via de radio op de hoogte wordt gehouden van stropers waarvan je enkele ontplofte granaten en tentenkampen te zien krijgt aan het einde. De safari laat je je camera helemaal volschieten, er is een enorme hoeveelheid exotische Afrikaanse dieren aanwezig. We hadden zelfs het geluk om de leeuw te zien die zelfs even brulde.

Na deze lange safari (twintig minuten geloof ik, als het niet langer was) gingen we ontbijt halen bij Pizzafari. Tijdens de wandeling er heen kreeg ik meer de tijd om wat te zien van het park zelf. De theming van de nederzettingen die gebouwd zijn om een dorpje uit te beelden midden in de Afrikaanse natuur doen eigenlijk te echt aan. En overal zijn mooie details en vooral leuke hoekjes te ontdekken.

Het ontbijt bestond uit vet eten als spek en ei, maar ik vond het al heerlijk. Amerikaans eten wende snel. Tevens werden Conservation Heroes. Voor 2 dollar help je het goede doel en krijg je een button waardoor iedereen kan zien wat een held je bent.

Vervolgens gingen we naar het parkdeel Asia. Zoals de naam al doet vermoeden is hier alles Aziatisch aangekleed en ook nu weer moet ik zeggen dat de thematisering eenvoudig lijkt, maar perfect in elkaar steekt. Op weg naar Expedition Everest, de achtbaan door de besneeuwde bergtoppen waar de Yeti zich schuilhoudt, kom je bijvoorbeeld een bouwwerk tegen waar zogenaamd rugzakken en survivalkits worden verkocht voor wie de klim wil gaan maken. De attractie zelf vond ik wel wat tegenvallen dan. Met de verhaallijn en theming is niks mis, maar de baan duurt lang waarbij er niet erg veel gebeurd. De Yeti zelf was bovendien stuk, wat blijkbaar het mooiste moment van de rit is wanneer deze naar je grijpt. Al met al wel leuk dat er nog iets van thrill in het park te vinden is, maar ik zou er geen uren voor wachten. Het was de eerste attractie waar we FastPass voor gebruikten en konden dan ook zo naar binnen zonder te wachten en dat zou tijdens de hele trip zo blijven eigenlijk. Ik kan me niet herinneren ook maar ergens langer dan tien minuten in een rij te hebben gestaan. De Amerikanen zelf maken vreemd genoeg amper gebruik van het gemak van FastPass.

Daarna gingen we richting de waterbaan Kali River Rapids, maar die bleek niet open. Jammer, de eerste attractie tijdens de trip die we al misten. Daarom zijn we toen een wandeling gaan maken door Maharadja Jungle Trek. Tijdens deze walkthrough kom je langs tijgers, vleermuizen en door een vogelkooi met de meest bontgekleurde vogels die je ooit hebt gezien. En net als de rest van het park is ook dit op en top in thema, want je gaat door afgebrokkelde ruïnes uit India waar de muurschilderingen nog op te zien zijn. De sfeer van het hele park bevalt me heel erg, het biedt net dat beetje meer tegenover een 'gewoon' dierenpark als Burgers Zoo.

We liepen vervolgens richting de andere kant van het park, waar we de musical van Finding Nemo gingen bekijken. Een eenvoudige parkshow, zo zei mijn reisgezelschap, maar wat ik te zien kreeg leek meer op een voorstelling waar een Nederlands park je apart voor zou laten betalen. Het verhaal van de film is voor deze voorstelling ingekort en van liedjes voorzien. Ik was vooral onder de indrukken van de poppen, decors en de uitstekende acteurs met stemmen die als twee druppels water lijken op die van de film. Bijzonder goede casting!

Daarna door naar Dinoland USA, het lelijke stukje DAK. Er is een achtergrondverhaaltje over het vinden van dinobotten waardoor er een lunapark omheen werd gebouwd, maar die attracties lieten we links liggen. Bovendien was de muisbaan toch in onderhoud. Wel zijn we hier op de foto gegaan met Goofy en Pluto en kregen daarbij de Disney Photopass waar we de hele verdere trip dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Met dit systeem is het mogelijk om foto's te laten maken met characters en locaties, waarna je later de foto's zelf kunt uitzoeken en bestellen, zowel thuis online als in één van de parken zelf. Voor mij was dit de eerste characterfoto ooit (op Disney-gebied dan), en ik vond het nog wel leuk om te doen ook eigenlijk. Naja, voor nu en dan dan en zolang het maar niet met een jochie in een strakke maillot is. ;)

Toen was het op naar Dinosaur. De ingang van deze attractie heeft wel wat weg van Jurassic Park. Ik wist eigenlijk niet wat te verwachten van deze attractie. Eenmaal binnen bleek het een darkride: Wetenschappers hebben een tijdmachine uitgevonden in de vorm van een auto waar 16 mensen inpassen. Je belandt in het Dino-tijdperk vlak voordat de komeet zal inslaan. In de donkere nacht rij je langs de dino's met het doel om een bepaalde dino te vinden en die mee terug te nemen, maar je hebt maar een enkele minuut voordat de komeet in slaat. Hoe dan ook, deze attractie viel mij persoonlijk zwaar tegen. Je wordt behoorlijk door elkaar geschud en het volgen van scènes en het verhaaltje vond ik daardoor haast niet te doen. Het zou veel schelen als de extreme bewegingen iets minder waren. Het was de eerste dino-attractie van de trip, er zouden er nog veel volgen.

We gingen richting Asia terug en aten daar wat bij Jak and Yeti (burgers met chips en cola, en alweer moet ik zeggen dat Amerikaans eten mij wel bevalt, het vult in ieder geval behoorlijk), om vervolgens naar de naastgelegen show van Flights of Wonder te gaan. Deze vogelshow laat verschillende exotische vogels zien met hun natuurlijke kunstjes. Zoals een papegaai die kan praten, en andere vogels die weer goed zijn in het vangen van kleine voorwerpen. De show wordt met humor gebracht. Eén van de beter vogelshows die ik ooit heb gezien.

Het werd echt eens tijd om de Tree of Life eens te bezoeken. In de boom bevindt zich de attractie waar "onze" PandaDroom dus op gebaseerd zou zijn: It’s Tough To Be A Bug, een 3D-show over insecten, gepresenteerd door de de mier Flick uit de Pixar-film A Bug's Life. Het valt bij de entree en de wachtrij inderdaad op hoe hier inspiratie is opgedaan door de ontwerpers van PandaDroom: er hangen wortels uit het plafond, maar hier zijn deze houten stengels volledig logisch (je bevindt je onder de boom) en bovendien is alles doorgethemed, geen plotselinge stop voor de wortels maar ze lopen over in het plafond. Het plafond is hier zelfs best laag, wat een veel knussere sfeer oproept die een ruimte als deze enkel ten goede komt. Er hangen hier tevens posters aan de wanden met parodieën van bekende musicals als Beauty and the Bees en Anty. Als muziek klinken hier de bekende nummers uit deze theaterproducties, gespeeld door zoemende vliegen, bijen en krekels.

Dan gaat de zaal open en moet het 3d-brilletje op, buggeyes genaamd. In animatronic-vorm komt Flick uit het plafond en is later op het scherm te zien, hij laat zien wat voor kunsten de verschillende insecten beschikken. Dan verschijnt een animatronic Hopper die de show overneemt en ons als publiek probeert te verdelgen. Er komt een vliegenmepper, een spuitbus gif en enge spinnen die opeens van boven je naar beneden komen. Dan ineens steekt er een angel uit de achterkant van je bankje in je rug en wanneer Hopper wordt opgevreten door een kameleon en alles dus goed afloopt, moeten de kleine insecten eerst naar de uitgang, door middel van een effect in je bankje. Alles bij elkaar, tja, had ik meer van de attractie verwacht, maar aan de andere kant heb ik sowieso wat moeite met 3D-films in themaparken. Het is niet de topper die ik verwacht had, maar het is zeker geen slechte attractie.

Het parkdeel Rafiki’s Planet Watch is enkel te bereiken met een speciale trein waarbij je alleen kan uitkijken op één kant van de track. Daar aangekomen zijn insecten, schildpadden en nog meer kleine beestjes te zien. Je kan er op de foto met Pocahontas, Rafiki en Japie Krekel. Daarna bij Pangini Forest Exploration Trail zagen we waar we o.a. een baby gorilla en een Amerikaans gezin die bij iedere muis of zebra weer in superlatieven begonnen te schreeuwen.

Er kwamen enkele druppels uit de lucht gevallen, maar de dag liep toch al ten einde, dus liepen we naar de uitgang. Danny werd aangehouden om een lange enquête in te vullen over het eten van die dag. Hij heeft hem helemaal netjes ingevuld, iets waar de meeste andere bezoekers geen geduld voor leken te hebben.

Mijn conclusie wat betreft Animal Kingdom: Ik ben zeker onder de indruk van het park, maar niet zozeer door de attracties. Zaken als It’s Tough To Be A Bug, Dinosaur en Expedition Everest zijn niet dé reden om dit park te bezoeken. Wat dit park maakt is puur het park zelf, nog meer dan dat voor de Efteling geldt. Alles is zo perfect aangelegd, gethemed en de natuurlijke omgeving vol exotische beplanting en dieren maken het al een beleving op zich om in het park te zijn, met als hoogtepunt de Kilimanjaro Safari.

De dag daarna bezochten we Epcot, dus in een volgend verslag ga ik het uitvoerig hebben over het eerste deel van dat park: Future World.

Danny's TR

Ondertussen heeft reisgezel Danny zijn beknopte TR al af. Lees hoe onze dagen er uit zagen op
 http://boogies-barrel.livejournal.com/96556.html

Mijn eigen uitgebreide verslag over het eerste park dat we bezochten, Disney's Animal Kingdom, hoop ik nog voor het eind van deze week te kunnen plaatsen.

Walking in the Wilderness Lodge

Als aanvulling op het Wilderness Lodge-verslag, Danny post zojuist een filmpje met de looproute van onze kamer naar buiten. De muziek hoorden we vaak in de lobby van het hotel:

Disney's Wilderness Lodge

Bij aankomst in Orlando 's avonds laat op 24 januari gingen we de bus in van Disney's Magical Express om naar ons hotel te worden gereden. Op dat moment had ik nog maar weinig gezien van het hele resort, laat staan andere hotels (dat zou later komen). Wilderness Lodge wist mijn mond wijd open te krijgen. Wow, want een enorm gebouw en wat ziet de lobby er schitterend uit met de zeven verdiepingen die je omhoog kan kijken. Twee enorme totempalen staan aan beide zijden van de ruimte. Het is als een enorm houten fort opgetrokken met overal oog voor detail en de architectuur is gewoon perfect. Zelfs nadat we op onze 'rustdag' veel naastgelegen resorts gingen bezoeken, moesten we concluderen dat Wilderness Lodge zelfs onder de Disney-hotels één van de mooiste is.

Tijdens de tour door het hotel die we deden op zaterdag 29 januari leerden we van Ranger Joe heel veel over het gebouw, van verborgen Mickey's tot de geschiedenis en alle slimme truucjes en verhalen over het ontwerp en de bouw die verborgen zitten achter alles wat je ziet. Zo zijn in het steen (Disney-rock) van de schoorsteen de aardlagen verwerkt, kennen de twee totempalen naar goed gebruik een verhaal dat te ontdekken is aan de dieren van onder tot boven en we leerden ook nog wat over het prille begin van Walt Disney's carrière met Oswald, Mickey en zijn treinenobsessie. Zowel dit hotel als de tour die je kan volgen zijn een echte aanrader!

De winkel van het hotel werd dagelijks bezocht. Niet alleen souvenirjager Danny wilde elke avond kijken of hij nog een Vinylmation kon ruilen (een soort Mickey-poppetjes die te sparen zijn), maar ook ikzelf had in WDW opeens veel meer behoefte aan het uitgeven van geld dan normaliter. De eerste dag schafte ik meteen een boek en dubbel-cd aan en de rest van de dagen waren vooral Minnie's koekjes in trek, al zijn koekjes in Amerika meer een Koek; Een complete brunch in een stukje plastic verpakt. (Overigens kwam er bij mij ook een soort obsessie voor chocolade taartjes en brownies opzetten. Ik denk dat ik iedere dag wel iets van een cacaoproduct naar binnen heb gewerkt.)

Leuk was wel toen we langs het winkeltje van het hotel passeerden bij de tour. Hier staat een beeld, wat ook in miniatuur te koop is en op veel souvenirs van de WL gedrukt staat, bestaande uit vier Disney-characters. Van boven naar beneden zijn dit Mickey, Goofy, Donald en Humphry: http://en.wikipedia.org/wiki/Humphrey_the_Bear
Ranger Joe was er van onder de indruk toen ik zijn naam wist, omdat de meeste bezoekers geen idee hebben wie deze figuur moet voorstellen en gokken dan maar op Balou. Maar eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen de naam pas weer te herinneren toen Danny nog geen twee dagen daarvoor dat tegen mij zei. Hoe dan ook, wel leuk dat zo'n vergeten character hier toch een vaste stek heeft als een soort mascotte voor dit hotel. Er was zelfs voor één dag een knuffel van 'm te koop, maar kennelijk verkoopt deze zo goed dat we die de rest van de dagen niet meer in het winkeltje hebben gezien.

Plattegrondje: http://www.wdwinfo.com/resortmaps/wildlodge.htm

In Whispering Canyon Cafe hebben we één van de dagen nog heerlijk gegeten. We kregen vooral veel vleesch voorgeschoteld en onbeperkt. *burp!* Een echte Amerikaan krijgt al die porties vast op, maar ons lukte het met moeite om één schotel leeg te krijgen. Wat veel meer de moeite van het vertellen waard is, zijn de gebruiken in dit restaurant. Kinderen kunnen eens in de zoveel tijd een stokpaardje afhalen waarna er een race door het restaurant wordt gehouden. En voor wie ketchup bij zijn gerecht wil: Een ober roept keihard om deze tomatensaus, waarna er een twintig- tot dertigtal Heinz-flessen van de ene naar de andere tafel worden verplaatst. Aangezien ze daar niks anders dan ketchup bij het gerecht willen, levert dat chaos op. Bij de eerste keer dat dit gebeurde begreep ik er weinig van, maar na een aantal keren ging ik er de humor wel van inzien. Gelukkig dat wij als Nederlanders ons vlees ook wel lusten zonder ketchup. :) Verjaardagen en andere jubilea worden eveneens groots gebracht waarbij het hele restaurant kan meegenieten, maar eerlijk gezegd denk ik dat veel bezoekers logen over een verjaardag om vooral een taartje te kunnen krijgen dat verder niet op het menu staat.

We sliepen in kamer 5062 en hadden zo iedere avond een mooi uitzicht over Wishes, de vuurwerkshow aan het eind van de dag boven Magic Kingdom. WL ligt namelijk aan Bay Lake, vlakbij Magic Kingdom. Maar over de omgeving, de andere resorts en het Magic Kingdom ga ik het in een later verslag hebben. Op tv is nog steeds Stacey te zien, zoals Friso en Danny haar bij vorige bezoeken al zagen bij de Disney Must Do's. Op Radio Disney was vooral Justin Bieber te horen met zijn nieuwe song Never Say Never, als promotie voor de film die er deze maand zit aan te komen. Als Beatles-liefhebber vind ik Justin Bieber natuurlijk helemaal niets, ik werd dan ook behoorlijk krankjorem van het nummer, maar eigenlijk geldt dat voor alles dat Radio Disney draait. Het is absoluut niet mijn smaak. Ook de tv-series van Disney kunnen mij niet bekoren. Wanneer deze 's avonds werden aangezet viel ik na nog geen tien minuten al in slaap.

Via WL konden we per bus of boot naar één van de parken. Ons hotel had helaas geen aansluiting op de monorail. Met de bus gingen we dan ook op dinsdag 25 januari naar Animal Kingdom, waar het volgende verslag over zal gaan.

Reisverslag over Orlando, 24 januari t/m 2 februari 2011

Van 24 januari t/m 2 februari 2011 ben ik met Friso en Danny op vakantie geweest naar Orlando om daar het Walt Disney World Resort te bezoeken, plus een uitstapje naar Universal's Islands of Adventure. Het was mijn eerste vakantie buiten Europa en dus was het ook mijn eerste keer in een vliegtuig. Van te voren had ik wel vliegangst, waarvan ik niet weet of die helemaal is weggenomen nu na de trip. Nee, ik vond het vliegen absoluut niet eng, vooral saai eigenlijk, maar het landen van vooral de korte vlucht tussen Washington en Orlando deed bij mij enorme pijn aan de oren. Kauwgom kauwen en oordopjes hielpen er weinig tegen, waardoor ik zeker zes uur na iedere vlucht nog met verstopte oren zat waardoor zelfs een donut bestellen op de luchthaven nog moeilijk ging. Kennelijk zijn er wel speciale oordopjes die de druk in je oren kunnen regelen, dus dat is een tip die ik meeneem voor een volgende keer.

Ook was het mijn eerste kennismaking met het fenomeen douane. Ik weet niet beter dan dat je in Europa overal zo de grens over kan, maar bij een vlucht naar de Verenigde Staten word je dus wel bij iedere instap gescand en ondervraagd. Niemand van ons onderving echt problemen hiermee, alleen Danny's chocoladekikkers uit de Wizarding World of Harry Potter zorgden op de terugreis wel voor vreemde blikken op de monitor toen deze door de scanner gingen.

En de eerste keer Amerika. Althans, van wat ik er van gezien heb. Als je in het Walt Disney World Resort verblijft krijg je er weinig van mee, je bent zo afgesloten van de rest van de wereld. Hoewel de gebruiken, de televisiezenders, de vele dikke mensen en witte Nike-sneakers je wel laten weten dat je je wel in de VS moet begeven. Of zoiets eenvoudigs als het gras, de bomen en de vogels, die ook heel anders zijn dan in Europa. Dan is er natuurlijk nog de taal en vooral het accent van de Amerikanen. Het enige waar ik wel moeite mee had was het geld, waar ik echt niet mee kon omgaan, omdat de vreemde cijferloze munten en de taxes die op alle bedragen nog erbij komen mij totaal verwarde. Een creditcard was natuurlijk de oplossing geweest, maar die leverde problemen vlak voor de vakantie begon, dus heb ik op het laatste moment maar extra cash ingeslagen.

Maar de vakantie: Die was geweldig, met ook heerlijk weer rond de 20 tot 23 graden, op enkele frisse dagen na aan het begin van de reis. Het was een ervaring van m'n leven, dus het leek me wel verstandig om al mijn herinneringen neer te tikken. Danny heeft ter plekke een TR geschreven in een boekje dat hij bij de hand had, en hoewel ik een zelfde soort plan had, bleek al op dag 2 dat die methode voor mij niet werkte. Ik ga dus vooral af op de foto's en video's die ik gemaakt heb en wat ik me nog kan herinneren. In het volgende deel wil ik het hebben over het hotel waar we verbleven: Disney's Wilderness Lodge.